Doodzwijgen

“Als ze het niet tegen jou zelf zeggen, hoef je er geen rekening mee te houden”, adviseerde een wijze collega me ooit.

Dat was één van de beste lessen voor op de werkvloer die ik ooit kreeg, want hij zorgde voor heel veel zielenrust.

De onderliggende boodschap: wat je niet weet, kan je niet raken én hoef je je  niet druk om te maken.

Het is jammer dat dat mechanisme ook werkt bij Nederlanders die de krant een Meneer en de omroepen het Venster op de Wereld vinden.

Hun zegt de naam ‘Jacobien Vreekamp‘ morgen namelijk niks.

Onnozel volk.

De dagelijkse ‘99 woorden’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Eerste werkdag

“Beste wensen.”

“Ja, jij ook.”

Soms meen je het gewoon. Soms meen je het maar ongeveer voor de helft. Soms meen je er geen pest van.

Soms lukt het je niet om de natte lippen op je wang te voorkomen. Soms word je ‘effe lekker stevig vastgepakt’. Soms word je tegen de borst gedrukt. Soms wordt er zachtjes iets schunnigs in je oor gefluisterd. Soms wordt er zelfs, zogenaamd per ongeluk, een dijbeen in je kruis geplant.

Ik ben zo blij dat ik dat sinds ik voor mezelf werk niet meer hoef mee te maken.

Vrouwen zijn beesten, hoor.