Bam

Dick is dood.

Ik ken Dick niet.

Maar zijn overlijdensadvertentie, die Nolly Baaten uit de lokale krant haalde, raakt me toch.

Ook ik ben ooit zo’n ‘vriend’ geweest.

Ik had een kluizenaar-achtige oud-collega die bijna niemand ‘van vroeger’ meer wilde zien, maar waar ik af en toe spontaan langs reed om bij te praten. En als hij er niet was, probeerde ik het een paar maanden later weer.

Toen ik via-via hoorde dat hij na een hersenbloeding elders woonde, nam ik me uiteraard voor om daar ‘snel’ bij ‘m langs te gaan.

Zijn overlijdensadvertentie was me voor.

Niet fraai.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Door de mand

Soms walg ik van mensen.

Ik schrijf bijvoorbeeld dat ik bevriend ben met een bepaalde mevrouw.

En ik krijg als reactie: “Wat val jíj door de mand, zeg!”

Waar halen mensen toch de gore moed vandaan om zich te bemoeien met je vriendschappen?

Ik heb zelf ook stomme dingen gedaan in mijn leven. Eén keer mocht ik er zelfs een paar nachtjes voor in de politiecel logeren.

Het leidde niet tot een strafzaak enzo. Maar één ding leerde ik er wel van: dat je op zulke momenten je echte vrienden leert kennen.

En tellen.

Dat kan op één hand.

Makkelijk.