Niemands knecht

Martin (midden).

Broer Kees vervangt me.

Martin de Deugd reageert: “Dit moet je niet te vaak doen Jan Dijkgraaf. Dit is het begin van het einde. Oninteressant.”

Ik: “Jammer voor je.”

Martin de Deugd: “Misschien wel jammer voor jou Jan. Kun je niet tegen kritiek?”

Het is dat ik lekker aan het kajakken ben in Denemarken, anders zou ik Martin de Deugd even uitleggen wat ‘niemands knecht’ betekent.

En ik zou checken of-ie toevallig één van mijn geliefde sponsors is. Of lid van The Post Offline.

Dan kreeg-ie zijn geld terug.

Want het leven is veel te kort voor ontevreden ‘klanten’.

 

Mijn geheimpje

Sinds vorig jaar voel ik me, als uitgever van een ‘eigen’ krantje, echt ondernemer.

Ik loop financiële risico’s enzo.

Gelukkig gaat het goed genoeg. Er hoeft geen eigen geld bij.

Nu Ik heb bij mezelf een heel vals trekje ontdekt.

Als mensen klagen, en dan niet een beetje, maar een boel, of zúigen, of denken dat ik hun loopjongen ben, of eisen dat ik hun mening neem, ga ik nooit de discussie aan.

Ik doe niet aan lieve vrede.

Ik stort gewoon hun geld terug en beëindig hun abonnement.

De vrijheid om dat te doen, die voelt zó lekker!

 

De Wet van Godwin

In 1990 bedacht de Amerikaanse advocaat Mike Godwin de zogenaamde ‘Wet van Godwin’.

Die luidde: “Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler 1.”

Godwin wilde dergelijke vergelijkingen overigens niet verbieden, zoals vaak wordt gedacht.

Nee, hij wilde dat deelnemers aan online discussies zich zouden afvragen of een vergelijking met de nazi’s of Hitler wel gepast was.

Wie de hedendaagse Europese Unie een ‘Groot Europeesch Rijk in wording; noemt, Frans Timmermans een ‘wannabe Hitler’ en Kajsa Ollongren met haar diepgewordtelde censuurwens een ‘Josephina Goebbelgren’, is dus niet ‘af’.

Eerder een realist.