Deuren

“Als ergens een deur dicht gaat, gaat er ergens anders een deur open.”

Het is een waarheid als een koe.

Alleen: mij te re-actief.

Ik gooi onderweg zoveel deuren open, dat ik aan het eind van de week dagen tekort kom.

Daarom gebruik ik Kerstmis altijd om me te bezinnen over wat ik in het nieuwe jaar ga doen – en wat ik afstoot. Deze keer sneuvelt The Post Offline. En een andere vaste klus, die voelde als corvee.

Daarmee creëer ik zo’n anderhalve werkdag per week voor nieuwe dingen.

Fladderen als een vlinder.

Dood zijn kan later lang genoeg.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Niemands knecht

Martin (midden).

Broer Kees vervangt me.

Martin de Deugd reageert: “Dit moet je niet te vaak doen Jan Dijkgraaf. Dit is het begin van het einde. Oninteressant.”

Ik: “Jammer voor je.”

Martin de Deugd: “Misschien wel jammer voor jou Jan. Kun je niet tegen kritiek?”

Het is dat ik lekker aan het kajakken ben in Denemarken, anders zou ik Martin de Deugd even uitleggen wat ‘niemands knecht’ betekent.

En ik zou checken of-ie toevallig één van mijn geliefde sponsors is. Of lid van The Post Offline.

Dan kreeg-ie zijn geld terug.

Want het leven is veel te kort voor ontevreden ‘klanten’.

Mijn geheimpje

Sinds vorig jaar voel ik me, als uitgever van een ‘eigen’ krantje, echt ondernemer.

Ik loop financiële risico’s enzo.

Gelukkig gaat het goed genoeg. Er hoeft geen eigen geld bij.

Nu Ik heb bij mezelf een heel vals trekje ontdekt.

Als mensen klagen, en dan niet een beetje, maar een boel, of zúigen, of denken dat ik hun loopjongen ben, of eisen dat ik hun mening neem, ga ik nooit de discussie aan.

Ik doe niet aan lieve vrede.

Ik stort gewoon hun geld terug en beëindig hun abonnement.

De vrijheid om dat te doen, die voelt zó lekker!