Een tijdje klaar

Eigenlijk werk ik altijd.

Maar ik vind mijn werk geen werk. Dus is het geen probleem.

Alleen: ik ben niet altijd alleen. En mijn naasten vinden mijn werk wel werk.

Ik heb me eind november naast mijn toch al drukke werkzaamheden in het #stemzeweg-avontuur laten slepen.

Omdat ik oprecht bezorgd ben over de toekomst van de volgende generaties die door ‘Marrakech’ en de Klimaatkolder wordt bedreigd. En oprecht boos over de behandeling van de mensen die nu in een kwetsbare positie zitten.

Na 20 maart (en 23 mei) is het een tijdje klaar met het vrijwilligerswerk.

Zeg ik nu…

 

Goed geheugen

Een goed geheugen is soms geen pretje.

Ik weet nog goed dat politici zich in 1999 verbaasden over de lage opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Precies 30,0 procent van de kiesgerechtigde Nederlanders nam de moeite.

“Onbegrijpelijk”, zei er eentje. “Steeds meer beslissingen over Nederland worden nu al in Brussel en Straatsburg genomen. Dat wordt alleen maar meer.”

Ik lachte het weg.

De Nederlandse kiezers lachten het weg.

Dat zouden we nog weleens zien.

Het zou zo’n vaart niet lopen.

Wat voel ik me schuldig dat ik destijds zo heb zitten snurken.

Is er een weg terug?