Vast stramien

Het werkt in de media met mensen die via televisie instant-BN’er worden meestal volgens een vast stramien.

Stadium 1: Je wordt genegeerd.

Stadium 2: Je scoort goede kijkcijfers en wordt ‘ontdekt’.

Stadium 3: Je wordt omarmd en doodgeknuffeld.

Stadium 4: De verveling slaat toe.

Stadium 5: Ze gaan op zoek naar oude koeien uit je verleden (desnoods met behulp van een werkloze privé-detective).

Stadium 6: Ze zijn je zat en schuiven je zelfs dingen waaraan je echt níets kunt doen in de schoenen.

Vakantieparkenboer Peter Gillis heeft inmiddels bij de redactie van het Algemeen Dagblad stadium 6 bereikt.

Catastrofe!

Geniaaltjes

Geniaal zijn ze, Peter Gillis van de Oostappen Vakantieparken en zijn golddigger Nicol Kremer van de Hatseflats Shop.

Als berichten over hen in de media kloppen, antwoorden ze met een ‘Code Groen’-stempel en mogen journalisten hen erover bellen.

Als berichten over hen in de media niet kloppen, antwoorden ze met een ‘Code Rood’-stempel en mogen journalisten hen er niet over bellen. Want: “Allemaal negatieve energie.”

Al die verhalen die de ronde doen over aftandse caravans, misbruik van personeel, gemeenten die dreigen vergunningen in te trekken en het FIOD-onderzoek?

Vanaf nu allemaal ‘Code Rood’ natuurlijk.

Petertje en Nicolleke zeggen het zelf!

Een pareltje

Films en seriesFilms en series

Of Nicol Kremers, de nanny with benefits van vakantieparkenmiljonair Peter Gillis, die bolle belazert, zal mij uiteraard worst wezen.

Maar ik lees wel alles over die twee.

En daarbij stuitte ik op een pareltje in De Telegraaf.

De gossip-redactie van die krant wilde (wellicht uit angst dat Petertje een knokploeg op ze af zou sturen) blijkbaar niet gewoon opschrijven dat die Nicol zo dom is als het achtereind van een varken.

Hoe ze het dan doen?

Zo:

“Peter: ‘Ik snap ook niet waar het vandaan komt… allemaal afgunst!’

Nicol vult aan: ‘En jaloezie’.”

Water is nat.

En vochtig.

Héérlijk!

Verwijderd

“Heb jij weleens spijt van een stukje?”

Ik krijg die vraag regelmatig.

Tot vandaag antwoordde ik dan: “Ja, één keer. Ik had een stukkie over Trijntje Oosterhuis geschreven waarin ik haar dikke reet en schele kop benoemde. Volkomen onnodig. Dus toen heb ik ‘sorry’ gezegd.”

Vandaag komt er een tweede voorbeeld bij.

Ik schreef hier vanochtend een grappig bedoeld stukje over de luiheid van Mark Gillis, de zaterdagnacht in elkaar geslagen zoon van de asociale, steenrijke vakantieparkenboer Peter Gillis.

Dat stukje heb ik zojuist verwijderd.

Uit medelijden.

Omdat iemand me een foto van die knaap stuurde.