Zweefteef?

Sale / Solden 2022Sale / Solden 2022

In hoeverre moeten zelfbenoemde kwaliteitskranten een podium geven aan gekkies?

Ik vroeg me dat af toen ik zag dat de Volkskrant anti-vaxxer Lisette Thooft aan het woord liet. Iemand die er op vertrouwt “dat je alleen maar een ziekte krijgt als je eraan toe bent” en als ‘rebalancer’ mensen behandelt…

Toen ik vroeger bij het opinieweekblad Panorama werkte en we een sub-chef hadden die de (overigens niet bestaande) vrouwelijke lezers moest bedienen, liep Lisette Thooft daar ook weleens rond.

De normale mensen op de redactie noemden haar een ‘zweefteef’.

Ik denk dat we het daarmee nog héél netjes hielden.

PS. Zo moeder, zo dochter 🙂

Overleden

In 1997 werd ik, evenals twee Panorama-collega’s, van mijn bed gelicht. We hadden een undercover-reportage niet zo handig aangepakt.

Er volgden drie dagen zonder riem in de broek en veters in de schoenen in een politiecel, 23 maanden wachten op al dan niet een strafzaak en veel morele druk van mijn toenmalige werkgever om een schikking te accepteren.

Gisteren werd bekend dat de politieke bestuurder die ons toentertijd per se een lesje wilde leren, is overleden.

Ik vroeg mevrouw Dijkgraaf: “Is het heel raar als ik…”

Ze onderbrak me. “Ja, dat is héél raar!”

Ik zweeg.

Net op tijd…

Door de mand

Soms walg ik van mensen.

Ik schrijf bijvoorbeeld dat ik bevriend ben met een bepaalde mevrouw.

En ik krijg als reactie: “Wat val jíj door de mand, zeg!”

Waar halen mensen toch de gore moed vandaan om zich te bemoeien met je vriendschappen?

Ik heb zelf ook stomme dingen gedaan in mijn leven. Eén keer mocht ik er zelfs een paar nachtjes voor in de politiecel logeren.

Het leidde niet tot een strafzaak enzo. Maar één ding leerde ik er wel van: dat je op zulke momenten je echte vrienden leert kennen.

En tellen.

Dat kan op één hand.

Makkelijk.