Overleden

In 1997 werd ik, evenals twee Panorama-collega’s, van mijn bed gelicht. We hadden een undercover-reportage niet zo handig aangepakt.

Er volgden drie dagen zonder riem in de broek en veters in de schoenen in een politiecel, 23 maanden wachten op al dan niet een strafzaak en veel morele druk van mijn toenmalige werkgever om een schikking te accepteren.

Gisteren werd bekend dat de politieke bestuurder die ons toentertijd per se een lesje wilde leren, is overleden.

Ik vroeg mevrouw Dijkgraaf: “Is het heel raar als ik…”

Ze onderbrak me. “Ja, dat is héél raar!”

Ik zweeg.

Net op tijd…

Door de mand

Soms walg ik van mensen.

Ik schrijf bijvoorbeeld dat ik bevriend ben met een bepaalde mevrouw.

En ik krijg als reactie: “Wat val jíj door de mand, zeg!”

Waar halen mensen toch de gore moed vandaan om zich te bemoeien met je vriendschappen?

Ik heb zelf ook stomme dingen gedaan in mijn leven. Eén keer mocht ik er zelfs een paar nachtjes voor in de politiecel logeren.

Het leidde niet tot een strafzaak enzo. Maar één ding leerde ik er wel van: dat je op zulke momenten je echte vrienden leert kennen.

En tellen.

Dat kan op één hand.

Makkelijk.