Schorremorrie

De grootste gotspe rond de moord op Bas van Wijk is het verwijt aan ‘rechts’ dat er politiek van wordt gemaakt.

Greta Thunberg zou zeggen: “How dare you?”

Precies de mensen die met dit verwijt komen, zijn de lui die de dood van een Amerikaanse seriecrimineel (zonder enige reden, behalve diens huidskleur) misbruikten als de start van een wat uiteindelijk een herstelbetalingscampagne moet worden. Al die politici die op de Dam de kopschoppende rapper toejuichten, alle journalisten die mee gingen in die BLM-retoriek, zijn het échte schorremorrie.

Was Bas van Wijk zwart geweest, dan hadden ze ‘m allemaal omarmd.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door eenmalige of maandelijkse donaties op Back me. Waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Moord

Bol.com Algemeen

In het land waar ik nu ben, lezen ze geen Nederlands.

Dus of ik even wilde uitleggen of het waar is dat we onze bejaarden vermoorden.

“Nou, vermoorden niet”, zei ik. “Het is wel zo dat ouderen in verpleeghuizen worden opgesloten. En ze worden al acht weken behandeld door medewerkers die geen beschermingsmiddelen dragen. Ook niet als in de gezinnen van die medewerkers iemand loopt te hoesten.”

Twee ogen keken me aan alsof ze water zagen branden.

“Maar dat is toch moord?”

Aan de uitleg van het verschil tussen ‘moord’ en ‘dood door schuld’ ben ik maar niet begonnen…

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlinks bij Bol.com en Amazon wordt ook gewaardeerd)

Broer

Ik dacht altijd dat Jeroen Krabbé de engste van het hele stel was, bij de Krabbé’tjes.

Maar hij heeft nog een broer.

Eentje die 142 keer op bezoek gaat bij een moordenaar, seks heeft met de vrouw van de moordenaar en sinds het overlijden van de moordenaar, als een soort eerbetoon aan de moordenaar, rondloopt in de regenjas van de moordenaar.

Of zoiets.

Er is een documentaire over gemaakt.

Hij heeft er een boek over geschreven.

Het zal ongetwijfeld een goed boek zijn, want de broer kan schrijven.

Maar mag ik deze beker aan me voorbij laten gaan?

Dwaas.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Doodswens

Bij het Algemeen Dagblad werkt een webredacteur die graag tuig mobiliseert.

En dan hapt ene Melle Kielstra, door te betreuren dat je niet in de Pathé-bioscoop in Groningen was, toen Ergün Senarabaci daar op beestachtige wijze het echtpaar Visser afslachtte.

Veel smakelozer kan een doodswens niet zijn.

Dankzij Google (en mensen uit Drachten e.o.) weet ik inmiddels dat die Melle Kielstra bestaat en waar hij woont. Een echt mens, een gepensioneerde, meldt onder zijn eigen naam dat ik afgeslacht had moeten worden in die bioscoop…

En de webredacteur?

Die wast zijn handen in onschuld.

Daaraan herkent men de gestoorde rat.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Anne

We keken het nieuws.

“Het zal je toch overkomen, zeg”, zei ik tegen mevrouw Dijkgraaf. “Dat je kind wordt vermoord omdat zo’n klootzak vrij rondloopt. Dat hij met een beroep op de privacywetgeving kon voorkomen dat zijn dossier werd doorgestuurd. Als het mijn dochter was, zou ik niet voor mezelf instaan, denk ik.”

“Wat zou je doen dan”, vroeg mevrouw Dijkgraaf.

“Ik zou de verantwoordelijke echt naar zijn strot vliegen, denk ik.”

“Het punt is: je hebt geen idee wie je moet hebben dan. Het zijn er zó veel.”

En daarom zal Anne Faber dus niet de laatste ‘Anne’ zijn.