Onkruid

Ik verlies na 33 jaar huwelijk mijn scherpte.

Ik heb niks met tuinieren.

Toen mevrouw Dijkgraaf aankondigde zo’n 100 vierkante meter compleet verwaarloosde moestuin van onkruid te gaan ontdoen, hoorde ik mezelf zeggen: “Zal ik ff helpen?”

Dat ‘ff’ werd zeven uur.

Ik wilde het combineren met lekker ‘bijkleuren’ van mijn lijf, maar een tanktop en een korte broek was volgens mevrouw Dijkgraaf “esthetisch niet verantwoord”.

“Ik loop er wel naast, ja!”

Ik negeerde verder haar “Waarom doe je het zo?” en haar “Waarom niet met een spa?”

En nu ‘mag’ ik volgend jaar weer.

Joepie.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Allemaal in plástic

Ik hoor op televisie een vrouw vertellen: “Ik wil heel graag mijn kinderen groente en fruit geven, snackjes, en dat zit allemaal in plástic.”

Ik hoor de voice-over zeggen: “En dus zijn er tegenwoordig workshops onder leiding van klimaatpsychologen die hulp bieden bij klimaatstress.”

En ik denk: hé, zijn Koot en Bie terug?

Maar het blijkt EenVandaag te zijn.

Er zit dus daadwerkelijk een moeder in een workshop te vertellen dat ze lijdt aan klimaatstress.

En ik vraag me af: ben ik een  robot ofzo, dat ik die stress totaal niet ervaar?

Plus: waarom neemt dat mens geen moestuin?