Aangifte?

“Ga je aangifte doen?”

Tientallen keren kreeg ik die vraag gisteren.

Omdat ene Melle Kielstra uit Wijnjewoude het betreurde dat ik niet in de Pathé-bioscoop in Groningen was toen Ergün Senarabaci daar het volstrekt onschuldige echtpaar Visser vermoordde.

Ik word best moedeloos van die vraag.

Ten eerste omdat blijkbaar veel mensen (met dank aan al die ‘bedreigingsfetisjisten’) het verschil tussen een doodswens (= mening) en een bedreiging (= belofte van een misdrijf) niet kennen.

Ten tweede omdat er blijkbaar veel mensen zijn die denken dat de politie er ook voor ‘rechtse’ stukkiestikkers als ik zou zijn, indien nodig.

Slaap lekker.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

 

Doodswens

Bij het Algemeen Dagblad werkt een webredacteur die graag tuig mobiliseert.

En dan hapt ene Melle Kielstra, door te betreuren dat je niet in de Pathé-bioscoop in Groningen was, toen Ergün Senarabaci daar op beestachtige wijze het echtpaar Visser afslachtte.

Veel smakelozer kan een doodswens niet zijn.

Dankzij Google (en mensen uit Drachten e.o.) weet ik inmiddels dat die Melle Kielstra bestaat en waar hij woont. Een echt mens, een gepensioneerde, meldt onder zijn eigen naam dat ik afgeslacht had moeten worden in die bioscoop…

En de webredacteur?

Die wast zijn handen in onschuld.

Daaraan herkent men de gestoorde rat.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).