Gewoon toegeven

Hoooooiiiiii, Halsema’tjes!

Ik had beter niet kunnen meewerken aan die reportage met die Ajax-auto bij De Kuip. Want toen zat ik een tijdje in een cel en moest ons gezin onderduiken.

Ik had beter niet bij PowNed kunnen gaan werken. Want ik was totaal ongeschikt voor die wereld en het deed mijn bloeddruk geen goed.

Ik had beter geen lijstrekker van GeenPeil kunnen worden. Want ik was een schoenmaker ver van zijn leest en het kostte ons klauwen met geld.

Maar ik deed het wel en droeg de consequenties.

Zo moeilijk is het toch niet, je fouten gewoon toegeven?

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Overleden

In 1997 werd ik, evenals twee Panorama-collega’s, van mijn bed gelicht. We hadden een undercover-reportage niet zo handig aangepakt.

Er volgden drie dagen zonder riem in de broek en veters in de schoenen in een politiecel, 23 maanden wachten op al dan niet een strafzaak en veel morele druk van mijn toenmalige werkgever om een schikking te accepteren.

Gisteren werd bekend dat de politieke bestuurder die ons toentertijd per se een lesje wilde leren, is overleden.

Ik vroeg mevrouw Dijkgraaf: “Is het heel raar als ik…”

Ze onderbrak me. “Ja, dat is héél raar!”

Ik zweeg.

Net op tijd…