Kolere

ComputerComputer

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik een tot redactiekantoor verbouwde woning in Capelle aan den IJssel binnenstapte.

Mijn eerste officiële werkdag.

Ik had een arbeidsovereenkomst getekend als sportverslaggever bij de editie IJssel en Lek van het Rotterdams Nieuwsblad (salaris: 1536 gulden) en werd ingewerkt door mijn chef Donald Bax.

Donald wees me mijn kantoortje, mijn bureau, mijn typemachine en mijn asbak en overhandigde me mijn perskaart.

“Je was al freelancer, dus je kent de werkwijze”, zei hij. “Alleen nog even leren declareren.”  

Die krant is dood.

Donald is dood.

En vandaag zijn we 40 jaar verder.

(Nieuw, tijdelijk € 19,45!)

En dat is 50!

BoekenBoeken

Ergens in 2008 werd ik benaderd door Phil Muysson, de eigenaar van uitgeverij Bzztôh.

Of ik zin had om een boekje te schrijven.

Het werd ‘Het rode boekje voor managers’.

En het smaakte naar meer.

Ik wilde per se een plankje vol eigen boeken.

Deze week komt ‘Social Media – wel de likes, niet de lasten’ uit.

Mijn 50ste boek.

En hoewel ik snel schrijf, en graag, heb ik moeten besluiten veel selectiever te gaan worden in waar ik nog bomen en energie aan wil opofferen.

Eén keer ‘wat ze vroeger RSI noemden’ is genoeg.

Bovendien: het plankje is gevuld 🙂

14.245 dagen

Wijk bij Duurstede, 1992.
Kantoor en schoolKantoor en school

Precies 39 jaar geleden begon ik met werken.

Leerling-journalist bij Sijthoff Pers, voor 1531 gulden per maand.

Ik was sportredacteur, chef, columnist, eindredacteur en hoofdredacteur bij het Rotterdams Nieuwsblad, BOVAG, Panorama, Metro, Management Team, HP/De Tijd en PowNed (zeven weken) en ben alweer tien jaar zelfstandig.

Als ik 99 van die 14.245 dagen tegenzin had, overdrijf ik.

Het geheim?

Niet dat ik zo’n vrolijk karakter heb, maar dat ik altijd tijdig vertrok én alle ruimte kreeg van mevrouw Dijkgraaf.

Ook als dat, zoals met die 14.400 euro per maand bij PowNed, financieel onhandig was.

Dáárom vlogen die jaren om.

Jubileum!

Vandaag is het exact 5 jaar geleden dat ik begon met het dagelijkse ‘Briefje van Jan’.

Precies 1812 afleveringen tikte ik (‘broer Kees’ deed er 10, ‘mevrouw Dijkgraaf’ 4).

Als dat een uur per Briefje kostte, heb ik er dus 1812 uur aan besteed. In loonslaventermen (met werkweken van 36 uur) is dat ruim 50 volledige werkweken in vijf jaar.

Ruim een heel werkjaar.

“Dank! Ga door!”, kreeg ik vanochtend veelvuldig te horen.

Graag natuurlijk.

Stukkies schrijven is leuk werk, dus geen probleem.

Maar het is wel: werk.

Vaste maandelijkse donaties kunnen via Backme.org, incidentele via Bunq.me.

Júllie bedankt!