En we noemen het…

STEMREVOLUTIE!

Bezorgde burgers.

Laten we eerlijk zijn: de politieke elite heeft er uiteindelijk lak aan. Op z’n best laten ze ons lullen. Veel eerder marginaliseren en criminaliseren ze ons, samen met de lakeien van de deugmedia.

Ze hebben eigenlijk maar één probleem: 20 maart. Dan stemmen we voor Provinciale Staten, maar vooral voor de Eerste Kamer. Dan kunnen we ze wegstemmen. VVD, CDA, D66 en  ChristenUnie én hun gedroomde gedoogpartners, GroenLinks en PvdA, die ze alsnog aan een meerderheid kunnen helpen in de Eerste Kamer.

We hebben maar twee opdrachten.

Eén: stemmen!

Twee: ze wegstemmen!

Tijd voor een STEMREVOLUTIE!

 

Gun mij m’n verzetje

Een WhatsApp-bericht.

“Domme aandachtstrekker je gaat voor je eigen ego en helemaal niet voor de gele hesjes domme aap,”, gevolgd door negen opgestoken middelvinger-emoticons.

Ik plaatste een foto van het bericht op Twitter, om aan te tonen dat ik ondanks mijn goddelijke lichaam en hart van goud heus niet alleen liefdesbrieven van allerlei lekkere wijven krijg.

Vervolgens dreigde de schrijver me via-via voor de rechter te slepen als ik niet stopte met “zijn telefoonnummer aan mensen te geven”.

Blijkbaar iemand die net zoveel hersencellen heeft als komma’s op zijn toetsenbord.

Ben ik slecht als ik daar lol om heb?

 

Petje af voor de korpschef

Erik Akerboom, korpschef van de Nationale Politie, is een slimme vent.

Gisteravond stuurde hij een majestueuze tweet het land in.

“…terug uit Parijs over de A13 voor ons, flinke aanrijding. Geel (!) hesje aan en verkeer regelen. Geen gewonden, net afgelost door de collega’s.”

Wat is de boodschap?

Dat hij, wiens ‘mannen en vrouwen op straat’ de gevolgen van acht jaar Rutte dagelijks ondervinden, stiekem sympathiseert met de Gele Hesjes-beweging?

Of dat hij, die directe lijntjes heeft met  premier Mark Rutte, in Parijs was om af te kijken hoe de politie daar de gele hesjes monddood slaat?

Zeg het maar.

 

De straat op

Ik ben absoluut geen actievoerder.

Eén keer in mijn leven ging ik de straat op. In 1975. Met een billbord steunde ik Joe Frazier in zijn ‘Thrilla in Manila’ tegen Mohammed Ali.

Geen idee meer waarom. Misschien wel omdat Ali zichzelf ‘The Greatest’ noemde. Ik heb levenslang een bloedhekel aan arrogantie en was sowieso altijd voor de underdog.

Het sloeg nergens op, die demonstratie.

Ik was de enige.

Morgen demonstreer ik weer. Vreedzaam, wandelend en zingend in een geel hesje. Weer voor de underdog: de Nederlander die het land van ’15 miljoen mensen’ terug wil.

Hopelijk niet als enige.