Dreinkleuter

Op 27 december 2016 zei PvdA-minister Ronald Plasterk:  “Toen we in 2010 in de oppositie belandden, zei Timmermans: ‘Ik wil de buitenlandportefeuille’. Maar daar zat al iemand op. Hij zei: ’Nou, dan doe ik gewoon niks’. Iedereen was bezig. Maar Timmermans zei: ’Ik hoor het wel als ik wat kan doen met Buitenlandse Zaken’. Uiteindelijk heeft hij dat woordvoerderschap gekregen.”

Dit gaat over dezelfde Frans Timmermans die voor de Europese verkiezingen bezwoer dat hij ‘gewoon in het Europees Parlement zou gaan zitten’ als hij geen voorzitter van de Europese Commissie wordt.

Die gaat zijn kiezers zó teleurstellen.

Eigen schuld.

 

Aluhoedjes

Ik heb niks met aluhoedjes.

Bij mij is de aarde rond, was 9/11 gewoon een islamitische aanslag en zijn de mensen in de Nederlandse stembureaus (oké, die waar BIJ1-mensen zitten uiteraard uitgesloten) integere onderwijzers en ambtenaren.

Maar stel nu eens dat Geenstijl niet op de verkiezingsdag via een kleine duizend stemmentellers had gecheckt hoe er in Nederland is gestemd.

En dat ik zondagavond bij de Staatsomroep pas zou horen dat een van de grootste ransapen die de politiek ooit voortbracht, de megalomane narcist Frans Timmermans, in Nederland dik en dik gewonnen had.

Ik zou subiet begrip krijgen voor aluhoedjes.

 

Lichtjaren

Sophie in ’ t Veld, de lijsttrekker van D66 voor de verkiezingen van het Europees Parlement, heeft vijftien jaar lang een vergoeding ontvangen voor hotelkosten in Brussel.

Terwijl ze in Brussel woonde.

De opbrengst: een dikke 400.000 euro.

Dat onthult Ton F. Van Dijk in HP/De Tijd. Dat praat Sophie in ’t Veld goed op haar eigen website.

Zelfs als het volgens de regels mág, deugt het niet.

Het feit dat je dat aan iemand als Sophie in ’t Veld moet uitleggen, en dat dan nog niet lukt ook, zegt álles over de afstand tussen Brussel en burger.

 

Allemaal pulsvisser

Een ‘linktax’ en een ‘uploadfilter’.

Het klinkt als ‘iets met geld’ en ‘iets met techniek’, maar is in werkelijkheid de moord op het vrije internet.

Vanmiddag gepleegd door 348 Europarlementariërs.

De Nederlandse Europarlementariërs stemden tegen. Maar Nederlandse Europarlementariërs hebben, net als Nederlandse Kamerleden en Nederlandse burgers, geen reet meer te vertellen over Nederland.

Het uploadfilter gaat nu nog over copyrightschendingen.

Binnenkort volgt uitbreiding naar ‘terroristische content’.

En daarna is ‘Brussel (en Ollongren) onwelgevallige content’ aan de beurt.

Wij, internetters, zijn allemaal pulsvissers geworden. Wandelende zakken met geld voor wie parlementariërs zogenaamd opkomen, maar die in werkelijkheid lekker kunnen doodvallen.

 

Goed geheugen

Een goed geheugen is soms geen pretje.

Ik weet nog goed dat politici zich in 1999 verbaasden over de lage opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Precies 30,0 procent van de kiesgerechtigde Nederlanders nam de moeite.

“Onbegrijpelijk”, zei er eentje. “Steeds meer beslissingen over Nederland worden nu al in Brussel en Straatsburg genomen. Dat wordt alleen maar meer.”

Ik lachte het weg.

De Nederlandse kiezers lachten het weg.

Dat zouden we nog weleens zien.

Het zou zo’n vaart niet lopen.

Wat voel ik me schuldig dat ik destijds zo heb zitten snurken.

Is er een weg terug?