Lichtjaren

Sophie in ’ t Veld, de lijsttrekker van D66 voor de verkiezingen van het Europees Parlement, heeft vijftien jaar lang een vergoeding ontvangen voor hotelkosten in Brussel.

Terwijl ze in Brussel woonde.

De opbrengst: een dikke 400.000 euro.

Dat onthult Ton F. Van Dijk in HP/De Tijd. Dat praat Sophie in ’t Veld goed op haar eigen website.

Zelfs als het volgens de regels mág, deugt het niet.

Het feit dat je dat aan iemand als Sophie in ’t Veld moet uitleggen, en dat dan nog niet lukt ook, zegt álles over de afstand tussen Brussel en burger.

 

Háát aan de EU

Ik ben Rotterdammer van geboorte. Jistergeaster. Import-Fries. Nederlander. Europeaan.

Geen EU’er.

Ik háát de EU.

Elke dag een beetje meer.

Gisteren werden op één dag internet vermoord, ww-uitkeringen cadeau gedaan aan profiteurs en er een verplichte snelheidsbegrenzer én een data-tracker in alle nieuwe auto’s ingevoerd.

De grap dat ‘1984’ van George Orwell de gebruiksaanwijzing voor Brussel is bij het modelleren van het Groot Europeesch Rijk is geen grap. Was ook nooit een leuke grap.

Het was een enorm understatement.

De EU gaat veel verder.

En wij, wij zitten met z’n allen te snurken.

Tot het te laat is…

 

Mensen redden

De Amerikaanse president Donald Trump eist dat de EU-landen 800 moslimterroristen van Islamitische Staat van de VS ‘overnemen’ en hier berechten. Anders zet-ie ze het land uit en is de kans groot dat ze zich over de EU-landen verspreiden.

‘Onze’ minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok zegt ronduit ferm dat hij niet van plan is om te gehoorzamen.

Dat lijkt me, alleen al gezien de te terroristvriendelijke rechters in Nederland, heel verstandig.

En toch hoor ik ze in de republiek Amsterdam alweer denken dat ook IS-terroristen mensen zijn. Die ze dolgraag uit de klauwen van Donald Trump willen ‘redden’…

 

Goed geheugen

Een goed geheugen is soms geen pretje.

Ik weet nog goed dat politici zich in 1999 verbaasden over de lage opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Precies 30,0 procent van de kiesgerechtigde Nederlanders nam de moeite.

“Onbegrijpelijk”, zei er eentje. “Steeds meer beslissingen over Nederland worden nu al in Brussel en Straatsburg genomen. Dat wordt alleen maar meer.”

Ik lachte het weg.

De Nederlandse kiezers lachten het weg.

Dat zouden we nog weleens zien.

Het zou zo’n vaart niet lopen.

Wat voel ik me schuldig dat ik destijds zo heb zitten snurken.

Is er een weg terug?

 

De broodnodige correctie

Ik ben weleens de baas van een afdeling geweest.

Ik haalde het niet in mijn hoofd om dagelijks dronken op mijn werk te verschijnen. Ik haalde het niet in mijn hoofd om mijn collega’s op hun wang te slaan. Ik haalde het niet in mijn hoofd om collega’s ‘dictator’ te noemen. Ik haalde het niet in mijn hoofd om alle vrouwen ongewenst te gaan lopen zoenen. Ik haalde het niet in mijn hoofd om aan het haar van vrouwen te zitten.

Ik weet zeker dat ik dan ‘gecorrigeerd’ zou worden.

Ik wel…

Ik heet dan ook geen Jean-Claude Juncker.