Eesterga

Hier groet iedereen elkaar nog op straat. Hier heten ‘blanken’ nog ‘blanken’. Hier is buurman Bert eens per jaar nog gewoon de baas van Zwarte Piet. Hier denken we bij ‘inclusief’ aan de BTW op de rekening. Hier mogen de katten ’s avonds en ’s nachts nog zonder belletje om hun nek naar buiten. Hier stemt helemaal niemand op Sigrid Kaag. Hier voelt niemand zich meer dan een ander.

Daarom hou ik zo van Eesterga.

En ja, dat eens in de tien jaar de beerput vol is, is effe gedoe.

Maar liever mijn beerput dan jullie baggerzooi.

Disclaimer: De dagelijkse ‘99 woorden’ kun je gratis lezen. Wil je doneren, dan kan dat via Ahmed of via mevrouw Dijkgraaf.

Black Live Matters

De Black Lives Matter-betoging in Eesterga is vanochtend rustig verlopen.

Buurman Theunis en buurman Peter hadden hun koeien voor de gelegenheid in de wei gelaten en buurman Bert liet zijn geitjes op het land.

Alleen rond Huize Dijkgraaf was enige consternatie, omdat de laatst overgebleven kater, Billy, het pand gisteravond met een manke achterpoot had verlaten en de hele dag zoek was.

Burgemeester Veenstra van de gemeente De Fryske Marren toonde zich voor de camera van de NOS en Omrop Fryslân uiterst tevreden over het gedrag van de actievoerders.

En héél in de verte blafte een hond.

Een irritant zwart teckeltje.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlinks bij Bol.com en Amazon wordt ook gewaardeerd)

Onkruid

Ik verlies na 33 jaar huwelijk mijn scherpte.

Ik heb niks met tuinieren.

Toen mevrouw Dijkgraaf aankondigde zo’n 100 vierkante meter compleet verwaarloosde moestuin van onkruid te gaan ontdoen, hoorde ik mezelf zeggen: “Zal ik ff helpen?”

Dat ‘ff’ werd zeven uur.

Ik wilde het combineren met lekker ‘bijkleuren’ van mijn lijf, maar een tanktop en een korte broek was volgens mevrouw Dijkgraaf “esthetisch niet verantwoord”.

“Ik loop er wel naast, ja!”

Ik negeerde verder haar “Waarom doe je het zo?” en haar “Waarom niet met een spa?”

En nu ‘mag’ ik volgend jaar weer.

Joepie.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Eesterga

Eén begraafplaats. Eén natuurplas. Zeventien huizen. Vijfenveertig inwoners.

De ondernemers Solarfields en Simavis willen nu tachtig procent van die ene natuurplas bedekken met zonnepanelen.

Jammer voor de natuur. Jammer voor de vogels. Jammer voor de vissen. Jammer voor de aanwonenden. Jammer voor de karpervissers. Jammer voor de voorbij lopende en fietsende mensen.

Eurotekens winnen het. Bij Solarfields en Simavis.

De aanwonenden en de mienskip hebben ‘nee’ gezegd tegen pogingen tot omkoping.

Dat biedt hoop.

Zeker omdat het plan in strijd is met álle regels.

Dat moet alleen gemeente De Fryske Marren nog even gaan inzien.

Schreeuwen jullie (netjes) mee?

Het dagelijkse ‘Briefje van Jan’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

Gezondheid

Even niks

I.p.v. een nieuwe zitmaaier.

Leven op het platteland, met een vrouw als de mijne, heeft één nadeel: ‘even’ bestaat niet.

Alles wat je om het huis aanpakt, is meteen ‘een project’.

Bij ons leidt de vraag “Moet er een nieuwe zitmaaier komen?” tot de komst van drie alpaca’s en een nieuwe weide en “Wat doen we met het kantoor?” tot een  de komst van een Bed and Breakfast-concept voor gasten die de rust zoeken om te kunnen werken.

“Even twee maanden niks”, zei ik vorige week, zo smekend mogelijk, tegen mevrouw Dijkgraaf.

“Ja, prima”, antwoordde ze. “En wat doen we met de boot?”