Hans Wiegel

Jeetje.

Hans Wiegel.

Herseninfarct.

Gelukkig licht.

Ik ben opgegroeid met Hans Wiegel. Raakte verslaafd aan politiek door Hans Wiegel.

De tijd van Joop den Uyl, 18 van Agt en Hans Wiegel.

De eerste al jaren dood. De tweede een kleine drie maanden geleden getroffen door een zware beroerte. En nu dus Wiegel.

Ik zie ze voor me. Ik hoor hun stemmen.

Mijn tijd gaat te snel.

Op Wiegel heeft de tijd nooit vat gekregen.

Hij schreef zijn column voor De Telegraaf met pen, faxte ‘m naar zijn secretaresse en zij zorgde voor de rest.

Hopelijk stopt dat nog niet.

Beroerd van

‘Oud-premier Dries van Agt getroffen door een zware hersenbloeding’, meldt de krant.

Als ik dan Twitter aanslinger, doe ik dat dan toch in de stille hoop dat niemand hem erger toewenst.

Vergeefs natuurlijk.

Waarom nou?

Waarom hebben mensen niet het elementaire fatsoen om iemand in zo’n situatie éven met rust te laten?

Even te vergeten dat de voormalige CDA-voorman geradicaliseerd is tot een GroenLinks stemmende Palestijnen-paladijn en gewoon te denken: lullig voor die man en zijn familie.

Dat mensen hem het slechtste toewensen, soit.

Maar je kunt toch ook gewoon even je bek houden of niet op ‘send’ drukken?