Wensdenken

Ja, het Antifa-tuig uit Hamburg steunt de racisten van Kick Out Zwarte Piet.

Klopt, de Nederlandse overheid subsidieert de mensen achter KOZP.

Inderdaad, de Nederlandse burgemeesters knipmessen voor de voormannen van KOZP.

Absoluut, ‘rassenrellen’, ‘aanslag’ en ‘terreur’ zijn véél te grote woorden voor een paar rotjes en een kapotte autoruit bij een ‘vergadering’ in een Haags kraakpand van KOZP.

En opvallend is het zeker, dat er nergens filmpjes te vinden zijn van die ‘actie’ tegen KOZP.

Maar dat de vijf opgepakte verdachten zijn ingehuurd door KOZP, dat is (zo weet ik inmiddels 100 procent zeker) toch echt wensdenken.

Helaas…

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

 

Buigen de Hagenezen?

De laffe twatjes van Kick Out Zwarte Piet beloven sponsoren van de Sinterklaas-intocht in Den Haag (met zwarte Zwarte Pieten) dat ze dit jaar “speciale aandacht” voor hen hebben.

Op dat vreselijk aanmatigende Sylvana Simons-toontje schreven ze: “Wij zagen uw naam als sponsor staan. Daar schrokken we van. (…) Is het geen tijd dat uw organisatie afstand neemt van deze racistische karikatuur?” Met zo’n net niet bedreigende ‘belofte’ van “speciale aandacht”.

Zouden er Haagse bedrijven zijn die zich door dit tuig laten intimideren en die stoppen met sponsoring of stiekem gaan sponsoren?

Een middelvinger zou zo veel meer respect verdienen.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

 

Niks discriminatie dus

Dikke kudo’s voor de directeur van de Maria Montessorischool in Den Haag.

Doordat zij in beroep ging tegen de uitspraak van een kantonrechter, kunnen wij weer een beetje hopen dat niet iedereen in dit land op de rug gaat liggen voor institutioneel gekwetsten.

De moeder die 10.000 euro schadevergoeding eiste (en 500 euro kreeg) wegens discriminatie nu haar dochters in 2015 niet op de officiële klassenfoto’s stonden omdat ze het islamitische Offerfeest moest bijwonen, haalde bij het Gerechtshof alsnog bakzeil.

De korte versie: omdat de  school meer dan genoeg alternatieven had geboden en ze dus eh… zeurde.

Heel goed!

 

De straat op

Ik ben absoluut geen actievoerder.

Eén keer in mijn leven ging ik de straat op. In 1975. Met een billbord steunde ik Joe Frazier in zijn ‘Thrilla in Manila’ tegen Mohammed Ali.

Geen idee meer waarom. Misschien wel omdat Ali zichzelf ‘The Greatest’ noemde. Ik heb levenslang een bloedhekel aan arrogantie en was sowieso altijd voor de underdog.

Het sloeg nergens op, die demonstratie.

Ik was de enige.

Morgen demonstreer ik weer. Vreedzaam, wandelend en zingend in een geel hesje. Weer voor de underdog: de Nederlander die het land van ’15 miljoen mensen’ terug wil.

Hopelijk niet als enige.