Beroerd van

‘Oud-premier Dries van Agt getroffen door een zware hersenbloeding’, meldt de krant.

Als ik dan Twitter aanslinger, doe ik dat dan toch in de stille hoop dat niemand hem erger toewenst.

Vergeefs natuurlijk.

Waarom nou?

Waarom hebben mensen niet het elementaire fatsoen om iemand in zo’n situatie éven met rust te laten?

Even te vergeten dat de voormalige CDA-voorman geradicaliseerd is tot een GroenLinks stemmende Palestijnen-paladijn en gewoon te denken: lullig voor die man en zijn familie.

Dat mensen hem het slechtste toewensen, soit.

Maar je kunt toch ook gewoon even je bek houden of niet op ‘send’ drukken?

 

Exit

Ik moest denken aan Hugo de Jonge.

Hugo de Jonge is een omhooggevallen schoolmeester (niks mis met schoolmeesters!) die via een wethouderschap in Rotterdam en een ministerspost in Den Haag dacht wel even de nieuwe leider van het CDA te worden.

Met een beetje mazzel misschien zelfs premier.

Want ooit wordt de VVD natuurlijk afgestraft voor negen jaar kaalslag – en ooit is dichterbij dan ooit.

Toen was daar opeens… Wopke Hoekstra.

Bepaald geen omhooggevallen schoolmeester, maar oud-lid van de Leidse studentenvereniging Minerva. Net als Willem-Alexander, Alexander Pechtold en Joris Demmink.

Dus exit Hugo de Jonge.

Met z’n malle schoenen.

 

Sterf, klimaatfascisten

De rosbief van slager Boer in Bergambacht van vroeger, daar kan die van de Jumbo of de Appie never nooit tegenop. Biefstuk, toentertijd toch het eh… vleesgeworden engeltje dat op je tong pieste, is bepaald niet meer  wat het geweest is. En mijn lievelings, een ouderwets balletje gehakt met harde korst, háált het niet meer bij dat van mijn vader. En dat ligt niet aan mevrouw Dijkgraaf, maar aan het basismateriaal dat tegenwoordig beschikbaar is.

Dus ja, ik ben minder van het vlees geworden.

Maar als het van de klimaatdrammers op rantsóen moet, word ik vooral heel erg recalcitrant.