Verjaardag

“Ik moet dit weekend echt werken”, zei ik tegen mevrouw Dijkgraaf. “Deadline van Schutrups.”

“Dus je kunt niet weg?”

“Eigenlijk niet.”

“Shit. Ik had net zo’n leuk uitje verzonnen. Maar goed dat ik het nog niet geregeld heb dan. Weet je zelf nog een leuk cadeau?”

“Sorry. Ik weet echt niks. Ik heb niks nodig. En ‘doe maar gewoon geld’ is ook niet gezellig.”

Ik weet natuurlijk wel iets.

Tijd.

Van leven.

En een extra dag in de week.

Of twee.

Om alles te doen wat ik moet doen.

Maar tijd kun je niet krijgen. Tijd moet je nemen.

 

Groot cadeau

Sint Cadeauwinkel

“Je krijgt een groot cadeau, jongen”, zei mijn opa een paar weken voor mijn zesde verjaardag.

Mijn oma droeg bontjassen, ze gingen vaak en ver met vakantie, dus ik verwachtte er veel van.

Op 9 augustus kwamen opa en oma op bezoek. Bij binnenkomst drukte mijn opa mij stiekem een tientje in handen.

“Alsjeblieft, jongen”.

“Dank u wel, opa”.

Ik wachtte. En wachtte. En wachtte…

En dacht, toen ze úren later weg gingen: dan zal ie nu wel zeggen dat dat tientje een geintje was en een nieuwe fiets uit zijn kofferbak halen.

Ze stapten in, zwaaiden en reden weg.

PS. Vond je dit zielig? Herkenbaar?

(c) Jan Dijkgraaf