Ja, maar….

BoekenBoeken

Als je schrijft dat het schandalig is wat de activiste Clarice Gargard wordt toegewenst, weet je wat er komt.

“Ja, maar haar vader werkte voor een massamoordenaar.”

“Ja, maar zelf vond ze dat Donald Trump omgelegd moest worden.”

Ja, maar dit.

Ja, maar dat.

Of: “Toch jammer dat je haar eigen opruiende tweets er niet bij hebt gezet.”

Wat is er nou zo moeilijk aan éven om over je hekel aan een activist heen te stappen en te focussen op de inteeltfiguren die haar de kogel gunnen?

We kunnen toch wel één keer laten zien dat we opgevoed zijn?

De dagelijkse ‘99 woorden’ wordt mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf). Waarvoor dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)

Zwart? Wit?

Vaderdag 2020Vaderdag 2020

Grappigste nieuws gisteren?

‘Akwasi trekt zich terug uit het publieke debat’.

Fans van Akwasi zullen zeggen dat ál die bedreigingen hem even teveel zijn geworden en dat hij zich voor zijn eigen veiligheid even terugtrekt.

Haters van Akwasi zullen zeggen dat het voor zo’n illegaal in dit land aangewaaide Ghanees ook heel zwaar is, twee hele weken ‘werken’ voor zijn centen.

Mensen die wél nadenken, concluderen dat het nieuws van Story dat Akwasi mede-eigenaar is van een vastgoedproject ter waarde van 6,3 miljoen het éven lastig maakt om een lulverhaal over ‘gebrek aan kansen’ en ‘discriminatie’ op te hangen.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlinks bij Bol.com en Amazon wordt ook gewaardeerd)

Zwaar leven

Zelfs dit sujet (a.k.a. ‘de schoolkrantredacteur’) scheldt alleen maar.

“Jij zal zeker ook wel vaak bedreigd worden.”

“Nee.”

“Maar soms toch wel?”

“Nooit. Nou ja, in 1997 nog een keer.”

“Maar je schrijft toch stukjes waarvan ik soms denk: nou eh…”

“Ik word nooit bedreigd.”

“Uitgescholden dan.”

“Dat wel.”

“Dat lijkt me vervelend.”

“Welnee.”

“Hoe ga je daar mee om dan?”

“Ik luister niet. Blocken. Muten. En als ze het midden in mijn gezicht doen: meewarig kijken en weglopen.”

“Doen ze het weleens midden in je gezicht dan?”

“Nee.”

“Maar soms toch wel?”

“Nooit.”

Spannender kan ik het leven van een stukkiestikker in Eesterga niet maken, mensen.

Sorry.