Verliezen

Ik mocht geen Zwarte Piet spelen in de zesde klas van de basisschool. Alex de Vries en Johan Boom wel. Ik verloor bij de clubkampioenschappen van badmintonvereniging Blue Sky altijd van Joop Glasbergen. Ik haalde in 2017 bij de Tweede Kamerverkiezingen nog minder stemmen dan Jan Roos.

Nederlaag. Op nederlaag. Op nederlaag.

En toch heb ik nooit de neiging gehad om Alex, Johan, Joop of Jan voor fascist uit te maken. Of om te vragen waar Volkert bleef, om ze af te knallen.

Ik moet er nog een beetje aan wennen, maar opeens blijkt: ik ben een deugmens.

 

Cisgender heteronormatief?

“Zullukku tiettuh, jonguh!”

Dit jaar leerde ik dat ik mezelf voortaan ‘een cisgender heteronormatieve witte man’ moet noemen.

Als ik weiger om aan die flauwekul mee te doen, dan ben ik een seksist, een homofoob, een racist, een xenofoob en weet ik veel wat voor –ist en –foob nog meer.

Dat heeft een groepje Amsterdamse deuggleuven bepaald, dat gaat er bij de media in als Allah’s woord in een bomgordeldrager en dat zal weldra ook via het docentencorps in onze kinderen worden gepropt.

Ik weiger natuurlijk mee te doen aan die flauwekul.

Ze kunnen mijn rug op.

Ik hoop ook de jouwe.