Yes!

Hallelujah, prijs de Heer.

Kajsa Ollongren is terug.

Een halfjaar ziekte kostte de operatie aan haar bijholte en ‘complicaties’, waarvan aard en omvang door de parlementaire journalistiek uiteraard onder de pet werden gehouden.

Het is goed dat ze terug is.

Want wij moesten het doen met Rob Jetten. Met Sigrid Kaag. Met Heintje Pechtold. Met Jan (niet zijnde Bas) Paternotte. Met Sjoerd Sjoerdsma. Met Tjeerd de Groot. Met Kees Verhoeven. Met Pia Dijkstra natuurlijk.

Allemaal vaderlandslievende mensen, waarop werkelijk níets aan te merken viel.

Juist in tijden van crisis moet je dat niet hebben.

Dan heb je duivels nodig.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (Bunq me). Waarvoor mijn dank! (Kopen bij Bol.com via mijn partnerlink wordt ook gewaardeerd)

In elkaar slaan

Toch nog even zitten denken aan die woorden van premier Mark Rutte.

“Ik zou ze het liefst allemaal persoonlijk in elkaar slaan die lui…”

Hoort een premier natuurlijk niet te zeggen.

Hoort niemand te zeggen.

Maar ben ik zonder zonde?

Wat is mijn eerste gedachte als ik Frans Timmermans zich zie gedragen alsof hij de unaniem verkozen leider van de vrije westerse wereld is? Als ik dat zelfingenomen smoelwerk van Alexander Pechtold zie? Als ik Judith Sargentini een democratisch gekozen leider van een land de maat hoor nemen alsof het een brutaal kutkind is in haar kleuterklas?

Het liefst…