Iets heel engs

Ik hoorde gisteren iets heel engs op Radio 1.

Politiek commentator Kees Boonman suggereerde dat premier Mark Rutte bereid was de Nederlandse KLM-topman Pieter Elbers in de strijd met de Fransen van Air France te ‘offeren’.

Ruttes Franse evenknie Emmanuel Macron zou dan in ruil voor dat offer bereid moeten zijn om te zorgen dat Nederland de nieuwe voorzitter van Europese Commissie levert.

En nu komt ie: die nieuwe voorzitter zou niet Mark Rutte zelf moeten worden, maar… Frans Timmermans.

Als dat zo is, dan hebben die Britten met hun Brexit, hoe hard die ook zal worden, de hoofdprijs gewonnen.

 

Strak plan wel

Het gebouw van de Tweede Kamer wordt binnenkort nog beter beveiligd.

Tot nu toe moeten bezoekers alleen maar bij binnenkomst hun tassen en jassen laten controleren door beveiligers. Vanaf april moeten ze zich ook nog legitimeren en hun naam en adres opgeven. Op termijn moeten ze dat ook bij vertrek gaan doen.

De bedoeling van deze maatregel is dat voortaan altijd bekend is wie zich in het gebouw van de Tweede Kamer bevinden. Dat is veilig voor alle andere aanwezigen in het gebouw.

Ik vind het een strak plan.

Zou voor ons land ook wel een goed idee zijn.

 

Bij nader inzien

Vroeger, toen ik nog meerdere boekjes per jaar schreef, reisde ik twee keer per jaar in mijn eentje naar een zonnig oord om ‘meters te maken’.

Ibiza, Aruba, Elba, you name it en mijn laptop en ik waren er.

Van zes tot tien tikken, ontbijten, naar een strandje, lunchen, strandje, van vier tot acht tikken, eten, tv-kijken, slapen.

Een heerlijk ritme, dat er ondanks 4000 woorden per dag voor zorgde dat ik na een week helemaal uitgerust thuis kom.

En nog bruin ook.

Voor 2019 staan geen nieuwe boekjes op stapel.

Ik geloof dat dat geen verstandige beslissing was.

 

Mijn geheimpje

Sinds vorig jaar voel ik me, als uitgever van een ‘eigen’ krantje, echt ondernemer.

Ik loop financiële risico’s enzo.

Gelukkig gaat het goed genoeg. Er hoeft geen eigen geld bij.

Nu Ik heb bij mezelf een heel vals trekje ontdekt.

Als mensen klagen, en dan niet een beetje, maar een boel, of zúigen, of denken dat ik hun loopjongen ben, of eisen dat ik hun mening neem, ga ik nooit de discussie aan.

Ik doe niet aan lieve vrede.

Ik stort gewoon hun geld terug en beëindig hun abonnement.

De vrijheid om dat te doen, die voelt zó lekker!

 

De kip. En het ei.

Als de kip kakelt, komt een ei.

Óf de kip weet zonder enig nader onderzoek zeker dat de Amsterdamse politieagenten die op woensdag 6 februari bij De Nederlandsche Bank een man dood schoten die met een (naar achteraf bleek nep-)vuurwapen op hen afstormde te veel kogels gebruikten, dat ze daarmee juist grote bezorgdheid en een gevoel van onveiligheid veroorzaakten bij de Amsterdamse bevolking, en de kip eist van het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam op de kortst mogelijke termijn opheldering over dit onnodige en buitensporige politiegeweld.

Dan komt er geen ei.

Dan heet de kip Sylvana Simons.