Overleden

In 1997 werd ik, evenals twee Panorama-collega’s, van mijn bed gelicht. We hadden een undercover-reportage niet zo handig aangepakt.

Er volgden drie dagen zonder riem in de broek en veters in de schoenen in een politiecel, 23 maanden wachten op al dan niet een strafzaak en veel morele druk van mijn toenmalige werkgever om een schikking te accepteren.

Gisteren werd bekend dat de politieke bestuurder die ons toentertijd per se een lesje wilde leren, is overleden.

Ik vroeg mevrouw Dijkgraaf: “Is het heel raar als ik…”

Ze onderbrak me. “Ja, dat is héél raar!”

Ik zweeg.

Net op tijd…