Nooit ‘even’

Als je mijn moeder wilde bellen, duurde het meestal even voor je verbinding kreeg.

Altijd in gesprek.

Een telefoongesprek kon bij haar ook nooit ‘even’ duren.

Eerst vroeg ze hoe het met iedereen ging.

“Druk met je werk zeker?”

“Heel druk.”

“Met Thea alles goed?”

“Ja, prima.”

“Pim?”

“Ook.”

“Bob?”

“Ook.”

“Als ik het al verteld heb, moet je het zeggen, hoor”, zei ze vervolgens.

Waarop een minutenlange monoloog volgde met tientallen zijpaden, ontelbare details en bijna altijd kwam ze na ongeveer een kwartier ook nog to the point.

Om te eindigen met: “Iedereen de groetjes. En voorzichtig hè!”

Dit stukje komt uit het boekje ‘Ik weet nog wel dat’, dat ik schreef toen ik vier jaar geleden wees werd. Vandaag zou mijn moeder 85 jaar geworden zijn.