Herinneringen (7/8): Omgebouwde

Mijn vader en moeder keken nogal verschillend naar de wereld.

Kwamen we in Rotterdam een op te hoge hakken strompelend persoon in een jurk tegen met baardgroei, forse adamsappel en stuitend gebrek aan talent voor visagie, dan wachtte mijn vader netjes tot de afstand groot genoeg was.

En dan zei-ie droogjes: “Een omgebouwde”.

En mijn moeder: “Piet! Moet dat nou?”

Hij hield van duidelijkheid, zij van de kerk in het midden.

Ze corrigeerde ‘m wel.

“Travestiet”.

En dan zei -ie bij de volgende travestiet: “Een vent in een jurk”.

Dat LGBTQIAPK+-gedoe had ie niet getrokken, denk ik.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door eenmalige of maandelijkse donaties op Back me. Waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)