Knokken

Sint Cadeauwinkel

 

 

Mijn vader loste altijd alles met woorden op.

Maar één keer niet.

In het zwembad van Bergambacht.

Vlak voor sluitingstijd trapten wat oudere jongens mijn bal in de bosjes. Toen mijn vader die ging zoeken, kwam de badmeester er aan. “Hé, wegwezen, ik ga sluiten”. Mijn vader zocht door. De badmeester werd handtastelijk. Toen mijn vader daardoor zijn bril verloor, sloeg hij terug.

In mijn herinnering: hard.

Maar ja, herinneringen worden soms mooier.

Ik weet zelfs nog altijd niet of mijn vader die lul wel expres raakte, of dat het kwam doordat hij zijn bril niet meer op had…

PS. Het kan nog net!

(c) Jan Dijkgraaf