Niet zeuren

Nee, ik ga niet (weer) zeuren over het niveau van het Nederland elftal op het WK voor vrouwen.

Ik heb alle wedstrijden gezien.

Ik kon vroeger, toen ik zelf voetbalde, ook zelden met mijn voeten uitvoeren wat ik met mijn hoofd bedacht.

Dus even geen woord over de traptechniek, de balaannames en noem de rest maar op.

ik gun die meiden heus het beste, want het is toch Nederland en ze hebben mij niks misdaan.

Maar even hè…

Als bondscoach Sarina Wiegman nog één keer die Shanice van de Sanden in de basis zet, moet ze zich echt laten nakijken.

 

Maarten

“Wel knap, die Maarten.”

“Heel knap.”

“Een wereldprestatie van Maarten.”

“Ja, best wel.”

“Ik zou het Maarten niet nadoen.”

“Ik ook niet.”

“En Maarten haalt zomaar even een paar miljoen op voor het goede doel, hè?”

“Geweldig.”

“Je moet het allemaal toch maar even doen, voor het kankeronderzoek. En Maarten doet het.”

“Ja.”

“Je bent helemaal niet enthousiast, schat, over Maarten.”

“Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb het niet zo op die man.”

“Op Maarten niet?”

“Nee.”

“Ook niet als je ziet wat Maarten allemaal teweeg brengt in Nederland? Maarten is gewoon een held!”

“Oké. Koffie?”

 

Op gesprek

Stanley Menzo.

Clubs in de Britse Football League (de een na hoogste klasse) moeten voortaan als ze een nieuwe hoofdcoach zoeken verplicht minimaal één zwarte, bruine of gele kandidaat spreken.

Je zou als je zoiets leest kunnen denken: goh, wat erg dat die Britten weer als ons gidsland moeten fungeren en dat die racisten van de KNVB dit niet eerder zelf bedacht hebben.

Je kan ook denken: lekker belangrijk. Dan nodigen ze gewoon allemaal een Stanley Menzo-achtige uit, komt die arme jongen vol hoop op gesprek, wordt-ie afgewezen en gaan ze over tot de echte procedure.

Ik neig naar optie 2.

 

De nuchtere feiten

Een week geleden ging het over de ultieme ode aan Johan Cruijff.

De twee teams die hij ooit groot maakte, Barcelona en Ajax, hoefden alleen nog even geen fouten te maken in hun tweede halve finale-duels van de Champions League en op 1 juni kregen we de droomfinale.

Dinsdag verloor Barcelona.

Woensdag Ajax.

De feiten?

Ajax legde het tegen Tottenham Hotspur af op het aantal schoten, het aantal schoten op doel, het aantal passes, de passnauwkeurigheid, het aantal vrije trappen, het aantal hoekschoppen en… op balbezit.

Ajax won eigenlijk alleen met tijdrekken.

En trof een scheidsrechter die dat genadeloos afstrafte.

 

Blaffende hondjes

De Feyenoord-supporters blaffen weer eens.

Over de selectie. Over de directie. Over de trainer. Over de inzet. Over de besloten trainingen. Over het nepbier. Over de verhoogde toegangsprijzen. Over dat nieuwe stadion natuurlijk.

Over dit. Over dat. Over zus. Over zo.

En de mensen die er over gaan, hebben er compleet schijt aan.

Ik vraag me oprecht af waarom die Feyenoord-supporters kansloos blijven blaffen en niet gaan bijten waar het wel zeer doet: in de portemonnee.

Gewoon allemaal je seizoenkaart, het toegangsbewijs tot het volgende kutseizoen, een keertje níet verlengen.

Zul je zien dat je opeens héél serieus genomen wordt.