Minister-president Klaver?

“In 2023 ben ik premier”.

Jesse Klaver zei het echt.

De voorknul van GroenLinks heeft in het programma ‘Vijf jaar later’ aangekondigd dat hij over vijf jaar in het Torentje zit.

Na Rutte, de Buiglaaf van Brussel, krijgen we als het aan Klaver ligt de Koning van de Klimaatfaillissementen. Of, zo u wilt, de Opjager van de Omvolking.

Het Rekenwonder uit Roosendaal als premier van Nederland – het is een nachtmerriescenario waarin je je ergste vijand nog geen rolletje gunt. Laat staan je kinderen en kleinkinderen.

Maar ja, Pim Fortuyn zei ooit ook eens zoiets.

Die werd het ook niet.

 

Petje af voor de korpschef

Erik Akerboom, korpschef van de Nationale Politie, is een slimme vent.

Gisteravond stuurde hij een majestueuze tweet het land in.

“…terug uit Parijs over de A13 voor ons, flinke aanrijding. Geel (!) hesje aan en verkeer regelen. Geen gewonden, net afgelost door de collega’s.”

Wat is de boodschap?

Dat hij, wiens ‘mannen en vrouwen op straat’ de gevolgen van acht jaar Rutte dagelijks ondervinden, stiekem sympathiseert met de Gele Hesjes-beweging?

Of dat hij, die directe lijntjes heeft met  premier Mark Rutte, in Parijs was om af te kijken hoe de politie daar de gele hesjes monddood slaat?

Zeg het maar.

 

Niks discriminatie dus

Dikke kudo’s voor de directeur van de Maria Montessorischool in Den Haag.

Doordat zij in beroep ging tegen de uitspraak van een kantonrechter, kunnen wij weer een beetje hopen dat niet iedereen in dit land op de rug gaat liggen voor institutioneel gekwetsten.

De moeder die 10.000 euro schadevergoeding eiste (en 500 euro kreeg) wegens discriminatie nu haar dochters in 2015 niet op de officiële klassenfoto’s stonden omdat ze het islamitische Offerfeest moest bijwonen, haalde bij het Gerechtshof alsnog bakzeil.

De korte versie: omdat de  school meer dan genoeg alternatieven had geboden en ze dus eh… zeurde.

Heel goed!

 

De straat op

Ik ben absoluut geen actievoerder.

Eén keer in mijn leven ging ik de straat op. In 1975. Met een billbord steunde ik Joe Frazier in zijn ‘Thrilla in Manila’ tegen Mohammed Ali.

Geen idee meer waarom. Misschien wel omdat Ali zichzelf ‘The Greatest’ noemde. Ik heb levenslang een bloedhekel aan arrogantie en was sowieso altijd voor de underdog.

Het sloeg nergens op, die demonstratie.

Ik was de enige.

Morgen demonstreer ik weer. Vreedzaam, wandelend en zingend in een geel hesje. Weer voor de underdog: de Nederlander die het land van ’15 miljoen mensen’ terug wil.

Hopelijk niet als enige.