Nóóit meer!!!

Inval-Wilfred Tim Klijn.

Mooi hoe dat werkt.

Je hebt een dinsdagse column op Radio Veronica.

Waarin je ‘één jaar Femke’ evalueert.

Mensen op social media zeggen dat ze ‘m goed vonden.

Of zwijgen.

En woensdagavond melden zich opeens tientallen scheldende anoniempjes die je een lul vinden, extreem-rechts, gek, whatever.

Block, mute, block, mute, mute, next.

Om één reactie moest ik wel lachen.

“Nu luister ik nóóit meer naar Radio Veronica!!!”

Ik denk eerlijk gezegd dat je dat toch al niet deed, als je na anderhalve dag  ook eens opgewonden raakt. Sterker nog: dan heb je die column niet eens gehoord.

Jij deugpuntenverzamelaar.

PS. Zouden die lui me wel bunqen?

 

Moeder en dochter

De moeder: “Het maakt hem niet meer uit of het één keer levenslang is, of drie keer. Ik heb hem gekrenkt, dus het is uitgesloten dat ik dit overleef. Je praat met iemand die eigenlijk al dood is.”

De dochter: “Het naarste van alles is dat ik weet hoe het zal gaan. Dat ze op een dag koud op straat zal liggen. En dat haar lichaam een bewijsstuk wordt. Ik vind het heel erg dat ik niet kan voorkomen dat zij zo’n respectloos einde tegemoet gaat.”

Moeder Astrid Holleeder en dochter Miljuschka Witzenhausen in de Volkskrant.

Ik moest slikken.

 

De Frans-zeggers

Máándenlang draafden ze op. Máándenlang stelden ze ruimhartig hun zendtijd en hun pagina’s ter beschikking. Máándenlang kropen ze in zijn hol. Máándenlang zochten ze naar shit waarmee ze zijn tegenstanders onderuit konden schoffelen.

En toen werd hij het toch niet.

En had hij opeens geen tijd meer voor ze. Reageerde hij niet meer op hun berichten. Had hij niet eens het fatsoen om een verklaring op Facebook te zetten. Konden ze doodvallen.

En de Nederlandse media, de trouwe PR-mannen en -vrouwen van Frans Timmermans, accepteerden het als een stel makke lammetjes.

Wat ben je dan een ontzettende Sheila Sitalsing.

 

Welk woord?

Kipje de Voorste.

De leden van de Tweede Kamer vernamen dat er (minimaal) één dode viel tijdens de urenlange storing van het alarmnummer 112.

Ze buitelden over elkaar heen om het juiste woord te vinden. Met welk woord konden ze na deze zoveelste overheidsfaal ’s avonds het NOS Journaal halen?  Zonder zichtbaarheid immers geen zetel.

Onthutst’ was dit keer de winnaar.

Ontdaan, boos, verbijsterd, ontsteld, confuus, sprakeloos, verontwaardigd, woedend, stupéfait, perplex, ontzet en geschokt vielen blijkbaar af.

De Tweede Kamerleden waren allemaal ‘onthutst’.

Zou één van die lui ook nog een kaartje naar de nabestaanden van die mevrouw uit Breda hebben gestuurd?

 

Maarten

“Wel knap, die Maarten.”

“Heel knap.”

“Een wereldprestatie van Maarten.”

“Ja, best wel.”

“Ik zou het Maarten niet nadoen.”

“Ik ook niet.”

“En Maarten haalt zomaar even een paar miljoen op voor het goede doel, hè?”

“Geweldig.”

“Je moet het allemaal toch maar even doen, voor het kankeronderzoek. En Maarten doet het.”

“Ja.”

“Je bent helemaal niet enthousiast, schat, over Maarten.”

“Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb het niet zo op die man.”

“Op Maarten niet?”

“Nee.”

“Ook niet als je ziet wat Maarten allemaal teweeg brengt in Nederland? Maarten is gewoon een held!”

“Oké. Koffie?”