Kerstmis

Op dagen als Kerstmis denk ik meestal meer aan de mensen die er niet meer zijn, dan de mensen die er wel zijn.

Dat heb ik van mijn moeder. Die kon op haar altijd overvolle verjaardag precies die ene achternicht noemen die er wegens vakantie in het buitenland níet was.

Bij mij is het meer uit melancholie.

Denken aan de doden, is denken aan je eigen sterfelijkheid.

En dat is kut.

Dit jaar is er iets veranderd. Mevrouw Dijkgraaf kreeg er, door een Spoorloos-achtige actie van Ineke uit Rozenburg, een zus en drie broers bij.

Dat heet: een cadeautje.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Kortste dag

Zonsopkomst: 8.49 uur. Zonsondergang: 16.30 uur.

Met 7 uur en 41 minuten daglicht maakt dat van 22 december de kortste dag.

Vanaf nu wordt alles weer beter.

Andere jaren had ik een daglichtlamp nodig om in de aanloop naar de kortste dag niet in somberheid te vervallen.

Dit jaar heeft die lamp niet gebrand.

Waarom niet?

Iets van het antwoord las ik in een interview met Ajax-trainer Erik ten Hag. “Ik heb me aangeleerd geen aandacht te besteden aan iets wat ik niet meer kan beïnvloeden.”

Dat lukt mij ook steeds beter.

Net als het ruimen van de varkens

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Mijn vader

Mijn vader zou vandaag 85 geworden zijn.

Ik heb de helft van mijn genen van hem.

Normaal denk je daar niet op die manier aan, maar 2019 stond bij onze familie in het teken van genenonderzoek.

Aan moederskant (de Beukers-tak) hield de erfelijke spierziekte MD1 huis en dus was het de vraag of je het verantwoordelijke strengetje genen van je moeder of je vader had geërfd. Vijftig procent kans.

Ik had geluk.

Ik schijn erg op mijn moeder te lijken, maar dít ‘genengevecht’ won mijn vader.

Hij is er niet meer, maar postuum zeg ik: bedankt, pa.

Ook hiervoor.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Snap ik

Jeroen Pauw stopt.

Snap ik.

Op een gegeven moment ben je er wel klaar mee. Elke keer die waan van de dag. Elke avond laat je nest in.

Nooit eens een knokpartij, zoals Karel van der Graaf nog weleens overkwam. Nooit eens een bedreiging, zoals Barend en Van Dorp ontvingen.

Het kabbelde en het kabbelde en het kabbelde.

Op hoog niveau, want Pauw is een vakman.

Sterker: de beste in dat vak.

Met afstand.

De laatste jaren keek ik eigenlijk alleen nog fragmenten terug. Als er ophef was geweest. Of een lul, zoals Frans Timmermans.

Toch zal ik ‘m missen.

PS. Been there 🙂

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

Waarom toch?

Schoencadeaus (NL)

Ik begon ooit bij de PvdA.

De tijd van Den Uijl.

Toen de A nog voor ‘arbeid’ stond. Toen het nog ging om goed onderwijs, nette salarissen en een autootje voor iedereen.

Gisteren besloten de leden van de PvdA dat de maximumsnelheid in grote delen van Nederland naar 80 kilometer per uur moet en dat de prijs van vliegtickets (in afwachting van een Europees vliegverbod) met 100 euro omhoog moet.

Dat die leden de partij die net uit de as aan het verrijzen was, willen euthanaseren, zal me eerlijk gezegd jeuken.

Maar vanwaar die haat voor de gewone man?

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).