14.245 dagen

Wijk bij Duurstede, 1992.
Kantoor en schoolKantoor en school

Precies 39 jaar geleden begon ik met werken.

Leerling-journalist bij Sijthoff Pers, voor 1531 gulden per maand.

Ik was sportredacteur, chef, columnist, eindredacteur en hoofdredacteur bij het Rotterdams Nieuwsblad, BOVAG, Panorama, Metro, Management Team, HP/De Tijd en PowNed (zeven weken) en ben alweer tien jaar zelfstandig.

Als ik 99 van die 14.245 dagen tegenzin had, overdrijf ik.

Het geheim?

Niet dat ik zo’n vrolijk karakter heb, maar dat ik altijd tijdig vertrok én alle ruimte kreeg van mevrouw Dijkgraaf.

Ook als dat, zoals met die 14.400 euro per maand bij PowNed, financieel onhandig was.

Dáárom vlogen die jaren om.

Oude doos

Mijn vader en moeder keken nogal verschillend naar de wereld.

Kwamen we in Rotterdam een op te hoge hakken strompelend persoon in een jurk tegen met baardgroei, forse adamsappel en stuitend gebrek aan talent voor visagie, dan wachtte mijn vader netjes tot de afstand groot genoeg was.

En dan zei ie droogjes: “Een omgebouwde.”

En mijn moeder: “Piet! Moet dat nou?”

Hij hield van duidelijkheid, zij van de kerk in het midden.

Ze corrigeerde ‘m wel.

“Travestiet.”

En dan zei-ie bij de volgende travestiet: “Een vent in een jurk.”

Dat LGBTQIA+-gedoe had ie niet getrokken, denk ik.

Disclaimer: De dagelijkse ‘99 woorden’ schrijf ik ‘om niet’. Wil je desondanks doneren, dan kan dat via Ahmed (die 10% krijgt) of via mevrouw Dijkgraaf (die 50% pakt, minstens).

Nooit ‘even’

Als je mijn moeder wilde bellen, duurde het meestal even voor je verbinding kreeg.

Altijd in gesprek.

Een telefoongesprek kon bij haar ook nooit ‘even’ duren.

Eerst vroeg ze hoe het met iedereen ging.

“Druk met je werk zeker?”

“Heel druk.”

“Met Thea alles goed?”

“Ja, prima.”

“Pim?”

“Ook.”

“Bob?”

“Ook.”

“Als ik het al verteld heb, moet je het zeggen, hoor”, zei ze vervolgens.

Waarop een minutenlange monoloog volgde met tientallen zijpaden, ontelbare details en bijna altijd kwam ze na ongeveer een kwartier ook nog to the point.

Om te eindigen met: “Iedereen de groetjes. En voorzichtig hè!”

Dit stukje komt uit het boekje ‘Ik weet nog wel dat’, dat ik schreef toen ik vier jaar geleden wees werd. Vandaag zou mijn moeder 85 jaar geworden zijn.

Slikken

Noem mij een watje, maar ik moest slikken toen ik Dick Advocaat na Feyenoord-FC Utrecht het veld af zag lopen.

Ik snapte die tranen zó goed.

Hij realiseerde zich dat hij niet naar de tunnel van de Kuip liep, maar vooral richting zijn kist. Wat restte waren herinneringen, een overvolle bankrekening en nog een aantal jaren zonder die zo verslavende wedstrijdspanning.

Dat het bij mij niet verder kwam dan slikken, had ook een goede reden: ik laat me niet graag in de maling nemen.

Voor de Kerst is Dick Advocaat namelijk gewoon terug waar hij hoort: ergens op een voetbalveld.

Wedden?

23/8/’82

ReizenReizen

Precies 38 jaar geleden had ik mijn eerste werkdag.

Leerling-journalist bij Sijthoff Pers, voor 1531 per maand. Gulden.

Ik was sportredacteur, chef, columnist, eindredacteur en hoofdredacteur bij het Rotterdams Nieuwsblad, BOVAG, Panorama, Metro, Management Team, HP/De Tijd en (zeven weken :-)) PowNed én ondernemer(tje).

Als ik het 99 van de 13.880 dagen niet naar mijn zin had, schat ik het hoog in.

Mijn geheim is niet dat ik zo’n vrolijk karakter heb, maar dat ik altijd tijdig vertrok.

Ook als dat, zoals met die 14.400 euro per maand bij PowNed, hypotheek-technisch dom was.

Dáárom zijn die 38 jaren omgevlogen.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en/of incidentele giften (voor mevrouw Dijkgraaf), waarvoor mijn dank! (Kopen via mijn partnerlink bij Bol.com wordt ook gewaardeerd)