Bij nader inzien

Vroeger, toen ik nog meerdere boekjes per jaar schreef, reisde ik twee keer per jaar in mijn eentje naar een zonnig oord om ‘meters te maken’.

Ibiza, Aruba, Elba, you name it en mijn laptop en ik waren er.

Van zes tot tien tikken, ontbijten, naar een strandje, lunchen, strandje, van vier tot acht tikken, eten, tv-kijken, slapen.

Een heerlijk ritme, dat er ondanks 4000 woorden per dag voor zorgde dat ik na een week helemaal uitgerust thuis kom.

En nog bruin ook.

Voor 2019 staan geen nieuwe boekjes op stapel.

Ik geloof dat dat geen verstandige beslissing was.

 

Bedriegen, bedroog

Ook ik was vroeger gek op Pippi Langkous.

Dat de herinnering je bedriegt, blijkt: voor mijn gevoel duurde die serie járen, maar in werkelijkheid werden 20 van de in totaal slechts 21 afleveringen uitgezonden tussen 9 januari en 21 mei 1972.

We zijn 47 jaar verder en nog altijd hoor je Pippi’s uitspraak ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ terugkeren.

Wat ook bedroog, waren de makers van de serie. Iedereen liep financieel binnen op Pippi Langkous, behalve de drie hoofdrolspelers.

Daarom zeg ik: massaal meedoen aan de crowdfundingactie van Heleen Bosma!

 

(G)een kutkrant

Toines vader.

“De Volkskrant, de Volkskrant, de Volkskrant is een kutkrant”, zong Joop Visser.

Ik ben de laatste die die woorden zal bestrijden.

Maar er is ook een andere Volkskrant.

Een prachtkrant.

Dat is de Volkskrant waarin Toine Heijmans een serie columns schreef over zijn vader, die aan Alzheimer leed.

Glimmende taalpareltjes.

Die de lezer meenamen naar het gezin Heijmans van vroeger. En die een tranen trekkend beeld gaven van een mensonterende ziekte die, omdat we nu eenmaal ouder worden, steeds meer van ons zal treffen.

Als zieke.

Of als onmachtig toeschouwer.

Ik ga ze missen.

Toines columns.

En zijn vader.

 

Feyenoord-gevoel

De cursus ‘Omgaan met Teleurstellingen’ is er bij mij met de paplepel ingegoten. Ik ben immers geboren onder de rook van De Kuip.

Op 14 mei 2017 liepen bij mij en zoon Bob op vak VV de tranen over de wangen toen Dirk Kuyt Feyenoord eindelijk weer eens kampioen maakte. Een vader/zoon-moment waar weinig tegenop kan.

Zaterdag verloor Feyenoord met 3-1 bij PEC Zwolle.

Het deed me geen moer.

Hem evenmin.

Dát is wat Giovanni van Bronckhorst, de beleidsbepalers in De Kuip en te veel Middelmaat op Voetbalschoenen hebben bewerkstelligd.

Ondanks Robin van Persie, de vlag op onze modderschuit.

 

Laatste training

Met de laatste deelnemer, Leonieke Osinga.

Niks mis met tegelwijsheden.

‘Waar een deur dicht gaat, gaat altijd een nieuwe open’, is er zo eentje.

Alleen is de betrokkene mij een beetje te veel het lijdend voorwerp. Hou ik niet zo van. Ik smijt de deuren liever zelf dicht.

En omdat ik zonder al te veel moeite mijn darlings kill, trainde ik gisteren voor het laatst mensen die in 10 dagen (of in elk geval: snel) hun boek willen schrijven.

Wie het nog wil leren, koopt lekker het boek maar.

Mijn karavaan trekt verder.

Ideeën. Plannen. Nieuwe dingen doen. Leuk!

En toch overvalt me dan enige weemoed.