Onze Thierry

Sinds ik me 24 maart aansloot bij Backme, was er weleens een dagje zonder groei.

Maar er was geen dag dat ik meer donateurs verloor dan ik er bij kreeg.

Tot vandaag.

Eén keer een naar stukje kunnen ze hebben. Twee keer… mwah. Maar dríe?!?

Het kost me dus geld, als ik de Baudetiers op hun lange tenen ga staan.

Wat denken ze?

Dat ik “Onze Thierry die in de Kamer zijt, uw naam worde geheiligd, uw Koninkrijk kome; uw wil geschiede, gelijk in de hemel als ook op de aarde” ga zeggen?

Ik stop nog liever met schrijven.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

 

Vooral vragen

Soms kom ik bij een column niet verder dan het begin.

Ik had dat bij Elma Drayer, die ik graag lees. Goeie opbouw, puike taalbeheersing en lang niet altijd politiek correct.

Er kwamen vooral vragen.

Wat ik wil weten?

Hoe weet ze dat geen van haar vrienden De Telegraaf leest? Wordt die vraag bij de intake van de vriendengroep meegenomen? Is het vanwege de oorlog? Leest dan ook geen van haar vrienden NRC Handelsblad? Hoe relevant is het dat wij weten dat Elma Drayer in kringen verkeert waar zij als enige De Telegraaf leest?

Wat ik ruik?

Elma’s dedain.

De dagelijkse ’99 woorden’ worden mede mogelijk gemaakt door vaste maandelijkse donaties (Back me) en door incidentele giften (Bunq me).

 

Gesprek met de minister-president

“Meneer Rut…”

“Hahahaha. Hahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha…”

“Meneer Rutte, eh…”

“Hahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Sorry hoor.”

“Welkom bij dit gesp…”

“Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha.”

“Meneer Rutte, dit kan toch nie…”

“Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha. Hahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahaha. Hahahahahahahahahaha. Hahahahaha.  Hahahahahahahahahahahahahahahahahahaha.”

“Meneer Rutte, waarom lacht u nou?”

“Hahahaha Rob hahahahahahaha Jetten hahahaha wil hahahahahahahaha de eerste hahahahahahahahaha homoseksuele hahahahahaha premier hahahaha van hahahahaha Nederland worden hahahahahaha.”

“En?”

“Nou, dan is-ie te laat.”

 

Baudetiers

Pim Dijkgraaf had weer eens iets verkeerd gedaan en iemand kwam aan de deur klagen.

Dat doen kinderen.

Iets verkeerd.

En klagen.

Je bent dan als ouder geneigd het voor je kind op te nemen.

Wij hebben altijd geprobeerd het hart te onderdrukken en het verstand te laten zegevieren.

Goed was goed.

Fout was fout.

(En de klager vonden we soms een zeikerd…)

Als Thierry Baudet bij Forum voor Democratie iets fout doet, heeft-ie opeens héél veel vaders en moeders die zich over hem ontfermen.

En die allemaal alléén maar boos worden op de klager.

Mevrouw Dijkgraaf noemt dat ‘apenliefde’.

 

Fuck Metro

Op 5 november 2005 debuteerde Ebru Umar als natuurlijke erfgename van Theo van Gogh op de columnplek die dankzij Mohammed Bouyerie een jaar lang letterlijk leeg was gebleven.

Op dinsdag 16 juli 2019 heeft Metro het laatste restje Theo er uit geflikkerd.

Bezuinigingen.

Ik ben de laatste die dat motief in twijfel zal trekken. Metro is al lang geen winstmaker meer.

Iets anders is dat Ebru te horen kreeg dat haar column na de zomerstop niet terugkeert nadát haar laatste was verschenen. De gelegenheid tot een fatsoenlijk afscheid van haar lezers werd haar dus niet gegund.

Da’s best armoedig.

PS. Support Oemor Abri op Backme.org.