Uit de dood herrezen

Wie deze week VVD-minister Blok van Buitenlandse Zaken hoorde spreken over het terughalen van kalifaatkids, en ‘m geloofde, zou zomaar eens gerustgesteld kunnen zijn.

Pardon: in slaap gesust.

Daarom moet je altijd verder kijken dan je neus lang is. Naar België bijvoorbeeld.

Daar zegt een oud-staatssecretaris die bovenop het dossier zat dat hij niet gelooft dat de ‘wezen’ die uit het kalifaat moeten worden teruggehaald (want zielig) wezen zijn. “In Syrië is er maar één constante: de IS-strijd(st)ers rijzen er op uit de dood alsof het niets is.”

En dan regelen hun advocaten gezinshereniging…

De les: geloof niemand zomaar.

 

Democratie

Soms weet ik het ook even niet.

Moet ik een eenvoudige wijkagent onder uit te zak geven omdat hij er vuistdiep in gaat bij het naburige moskeebestuur en niet snapt welk signaal daarvan uitgaat naar de samenleving?

Of moet ik denken: hij bedoelt het allemaal goed, dat moskeebestuur ook, dus lekker laten gaan, Jan?

Gisteren wist ik het echt niet en toen besloot ik mijn sponsors in te schakelen. Zij mochten beslissen.

Het werd 115 voor en 10 tegen.

Dus: draaien!

Als wijkagent Patrick Ernst vandaag iemand bekeurt omdat diens fietsbel niet werkt, is het niet meer alleen míjn schuld…

 

Naar de kloten

Soms denk ik: ik kán voortaan ook gezellige boekjes gaan tikken, een babbeltje maken met onze toekomstige schrijfhutgasten, de beesten verzorgen, beetje varen, beetje wandelen, beetje reizen.

Dan hoef ik het nieuws niet meer te volgen.

Dan hoef ik me niet meer kapot te ergeren aan de manier waarop en het tempo waarin het land dat de vorige generatie na de oorlog opbouwde naar de kloten wordt geholpen.

Héél soms.

Maar dan zegt er weer iemand “Jij verwoordt precies wat ik denk…”

En slinger ik de laptop maar weer aan.

It’s a dirty job, but somebody’s gotta do it.

PS. En jij kunt dat werk al vanaf 1 euro per maand steunen.

 

Cliff Hanger

“Fred Groen is net wakker. Nog slaapdronken. Knippert om half acht wat slaap weg, kijkt wazig naar een heet broodrooster, waaruit twee sneetjes toast omhoog steken. In zijn vrijgezellenflat op het Mathenesserplein constateert hij dat de wereld buiten allang wakker is. September is al een behoorlijk eind op weg en hoofdschuddend constateert hij dat, zoals het seizoen voorschrijft, Rotterdam gebukt gaat onder een gure herfstdag. De hemel stort een hoosbui over de stad uit. Regen klettert op acht hoog tegen zijn ruit. Korte…”

En als je de rest wilt lezen, moet je ‘Moord in de Koopgoot’ maar lekker kopen.

 

Kalifaatkids

Een Belgische man en een Nederlandse vrouw vertrekken naar het kalifaat.

Naast een onbekend aantal slachtoffers maken ze daar twee kinderen.

De Belgische man en de Nederlandse vrouw gaan dood.

Hun kinderen zijn wees.

En dan is de vraag: wat gebeurt er met de kinderen?

Blijven ze daar? Haalt België ze naar België? Haalt Nederland ze naar Nederland?

U raadt het al: gidsland Nederland zal wel even aantonen dat die kalifaatkids met de juiste begeleiding kunnen opgroeien tot respectabele burgers.

Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te snappen dat deze twee de eersten uit een lange reeks zijn…