Dukjacht

Eén of andere cokesnuiver en/of alcoholist besloot dit weekeinde de hashtag #afscheidnemenvanDuk groot te maken.

Laten we ‘m ‘Erik’ noemen. Of ‘Chris’.

Na zo’n oproep duurt het nooit lang of een linkse amoebe (in dit geval ene ‘Nico Trommelen’) maakt daarvan “We gaan Wierd Duk afmaken”.

Zodra dat gebeurt, meldt ‘Erik’ of ‘Chris’ zich weer.

Ongetwijfeld op advies van zijn advocaat.

“Duk noch iemand anders mag ooit bedreigd worden”.

Ik weet niet wie van die drie ik het meest verachtelijk vind.

Ach, eigenlijk weet ik het wel.

Nico is slechts een laffe meelooploser, die anderen, die zijn het gif.

Ras-VVD’ers

Ton Elias vindt dat die Groningers niet zo moeten zeiken over die ‘bevinkjes’ (zoals VVD-minister Wiebes de aardbevingen abusievelijk noemde, toen hij zich blijkbaar even niet realiseerde dat hij in Groningen was).

Schadevergoedinkje oké dan, maar verder shit happens, beetje inschikken en muiltjes dicht.

Nee, dat verzin ik niet!

Dat zei Elias echt.

Ton Elias zei dat op Radio 1, nadrukkelijk niet als VVD’er, maar “als Ton Elias”.

VVD-lid Ton Elias was vanaf 18 december 2008 Kamerlid van de VVD, en daar stopte hij in 2017 alleen mee omdat de partij dat voorschreef.

Ras-VVD’er dus.

En tevens een lul.

Bulk 10-daagse mei

Aluhoedjes

Ik heb niks met aluhoedjes.

Bij mij is de aarde rond, was 9/11 gewoon een islamitische aanslag en zijn de mensen in de Nederlandse stembureaus (oké, die waar BIJ1-mensen zitten uiteraard uitgesloten) integere onderwijzers en ambtenaren.

Maar stel nu eens dat Geenstijl niet op de verkiezingsdag via een kleine duizend stemmentellers had gecheckt hoe er in Nederland is gestemd.

En dat ik zondagavond bij de Staatsomroep pas zou horen dat een van de grootste ransapen die de politiek ooit voortbracht, de megalomane narcist Frans Timmermans, in Nederland dik en dik gewonnen had.

Ik zou subiet begrip krijgen voor aluhoedjes.

Deugen politici?

Deugden politici vroeger wel?

Of deugden ze toen ook niet, maar hielden radio, televisie en kranten het goed voor ons verborgen?

Sinds ik de politiek op de voet volg, stel ik me die vragen steeds vaker.

Op mijn optimistische dagen ga ik er van uit dat Joop den Uyl, Hans van Mierlo, Ruud Lubbers en Hans Wiegel (ja, zo oud ben ik al) minder ratterig waren dan de beroepsleugenaars, de plucheplakkers en de marketingbedenksels op wie wij tegenwoordig kunnen stemmen.

Dan is er dus, met andere mensen, misschien nog een weg terug.

Die dagen worden uren.

Die uren minuten.

Alles kan

Eerlijk gezegd had ik de hoop opgegeven ooit nog in Feyenoord 1 te voetballen.

Al was het maar omdat ik niet kan voetballen.

Een nummer 1-hit in de Nederlandse Top 40 geloofde ik ook al jaren niet meer in.

Al was het maar omdat ik niet kan zingen.

Zelfs iets simpels als een kind baren, wat de helft van de wereldbevolking kan, was voor mij niet weggelegd, dacht ik.

Al was het maar omdat ik geen vrouw ben.

Zag ik dus verkeerd.

Als je helemaal níets kunt, kun je álles bereiken.

Want wie schrijft het volgendeBoekenweekessay?

Özcan Akyol.