Bij nader inzien

Vroeger, toen ik nog meerdere boekjes per jaar schreef, reisde ik twee keer per jaar in mijn eentje naar een zonnig oord om ‘meters te maken’.

Ibiza, Aruba, Elba, you name it en mijn laptop en ik waren er.

Van zes tot tien tikken, ontbijten, naar een strandje, lunchen, strandje, van vier tot acht tikken, eten, tv-kijken, slapen.

Een heerlijk ritme, dat er ondanks 4000 woorden per dag voor zorgde dat ik na een week helemaal uitgerust thuis kom.

En nog bruin ook.

Voor 2019 staan geen nieuwe boekjes op stapel.

Ik geloof dat dat geen verstandige beslissing was.

 

Mijn geheimpje

Sinds vorig jaar voel ik me, als uitgever van een ‘eigen’ krantje, echt ondernemer.

Ik loop financiële risico’s enzo.

Gelukkig gaat het goed genoeg. Er hoeft geen eigen geld bij.

Nu Ik heb bij mezelf een heel vals trekje ontdekt.

Als mensen klagen, en dan niet een beetje, maar een boel, of zúigen, of denken dat ik hun loopjongen ben, of eisen dat ik hun mening neem, ga ik nooit de discussie aan.

Ik doe niet aan lieve vrede.

Ik stort gewoon hun geld terug en beëindig hun abonnement.

De vrijheid om dat te doen, die voelt zó lekker!

 

De kip. En het ei.

Als de kip kakelt, komt een ei.

Óf de kip weet zonder enig nader onderzoek zeker dat de Amsterdamse politieagenten die op woensdag 6 februari bij De Nederlandsche Bank een man dood schoten die met een (naar achteraf bleek nep-)vuurwapen op hen afstormde te veel kogels gebruikten, dat ze daarmee juist grote bezorgdheid en een gevoel van onveiligheid veroorzaakten bij de Amsterdamse bevolking, en de kip eist van het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam op de kortst mogelijke termijn opheldering over dit onnodige en buitensporige politiegeweld.

Dan komt er geen ei.

Dan heet de kip Sylvana Simons.

 

Bedriegen, bedroog

Ook ik was vroeger gek op Pippi Langkous.

Dat de herinnering je bedriegt, blijkt: voor mijn gevoel duurde die serie járen, maar in werkelijkheid werden 20 van de in totaal slechts 21 afleveringen uitgezonden tussen 9 januari en 21 mei 1972.

We zijn 47 jaar verder en nog altijd hoor je Pippi’s uitspraak ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ terugkeren.

Wat ook bedroog, waren de makers van de serie. Iedereen liep financieel binnen op Pippi Langkous, behalve de drie hoofdrolspelers.

Daarom zeg ik: massaal meedoen aan de crowdfundingactie van Heleen Bosma!

 

Hennis’ kledingkeuze

Handen af van Jennis!!!

Dat gezegd hebbende: ook ik krijg er ontzettende jeuk van dat Jeanine Hennis-Plasschaert, die in 2009 in HP/De Tijd nog heel demonstratief onder het uitroepen van ‘Uit die boerka!’ die vreselijke islamitische onderdrukkingskleding afwees, in 2019 in haar nieuwe rol als VN-vertegenwoordiger in Irak de hoogste sjiïtische leider, grootayatollah Ali Al-Sistani, bezoekt in een ghimaar.

Eerst die hoofddoek.

Nu dit.

Een ghimaar is nog maar één stap verwijderd van de nikaab – het meest dehumaniserende kledingstuk dat de islam kent.

Ik snak langzamerhand ernstig naar het moment dat Jeanine ter compensatie even wat bikinifoto’s op Twitter knalt.