Geroddeld

 

 

 

Mijn moeder bemoeide zich nooit met mijn liefdesleven(tje).

Tot ze me op een avond aansprak.

Ik was, als 19-jarige, een paar keer gesignaleerd bij een bloedmooie 38-jarige kunstenares op ons dorp.

Niet alleen tijdens twee interviews die ik samen met een collega van de Schoonhovense Krant met haar man had gehad.

Ook daarna…

Zonder die collega…

Terwijl haar man weg was…

Ze zei dat er over geroddeld werd op dorp. En vroeg of er wat speelde.

“Doe normaal, ma!”

Jaren later vroeg ze er nog eens naar.

Hoe dat nou zat, toentertijd.

Ik kon het niet mooier maken dan het was.

PS. Een echt kerstdingetje.

(c) Jan Dijkgraaf

HEAO-diploma

 

Mijn moeder vond het maar niets dat ik voor ik mijn HEAO-diploma binnen had fulltime ging werken als sportverslaggever bij het Rotterdams Nieuwsblad.

“Ik wil wel dat je je diploma haalt”, zei ze.

“Ja, ma.”

Ik werkte al snel 70 uur per week. Tussendoor die afstudeerscriptie schrijven zou nog wel lukken. Maar tientallen huizen langs voor veldonderzoek… Waar haalde ik de tijd vandaan?

Bij mijn moeder dus.

Zij moest toch met een collectebus op pad, zei ze. Kon die vragenlijst er ook wel even bij.

“Doe jij dan de rest?”

Ja, ma.”

Drie maanden later ontving ik ons diploma…

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf

Racisme in je broekje

 

Mijn moeder was al geen racist toen het nog onnodig was om te zeggen dat je geen racist was.

Halverwege de jaren ’70 kwamen de eerste gezinnen van de gastarbeiders die in de timmerfabrieken in Bergambacht werkten over naar ons land. Toen er een Marokkaans jochie bij mijn zusje in de klas kwam, Benaissa, moest ze hem van mijn moeder direct uitnodigen om bij ons thuis te komen spelen.

“Want anders heeft ie niemand”, zei ze. “En dat vind ik zielig”.

Nú zouden racisten-met-een-kleur haar een ‘helper whitey’ noemen.

Zelf houd ik het op: mijn moeder.

PS. Meer, meer, meer?

(c) Jan Dijkgraaf

Houd de dief!

 

Ik was 12 en werd betrapt toen ik een gummetje jatte bij de V&D in Gouda.

Mijn moeder werd gebeld.

Ze begon te huilen toen ik haar aan de lijn kreeg.

“Je vader komt je straks ophalen en dan hoor je het wel”.

Mijn vader kwam. Hij liet me excuses maken en betaalde het gummetje.

In de auto zag hij dat ik behoorlijk onder de indruk was van het heterdaadje, het verhoor, de opsluiting in een kamertje en de tranen van mijn moeder.

En hij zei: “Zeg straks thuis maar dat ik je flink op je lazer heb gegeven”.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf

Catechisatie

 

Ik ben gedoopt. Mijn gelovige moeder, die er als enige van mijn ouders bij was, zei het zelf.

Dus het klopt.

Ze was tegen indoctrinatie, maar voor oriëntatie.

Dus moest ik in de laatste klas van de lagere school wekelijks een uurtje catechisatie volgen bij de in driedelig zwart gestoken dominee Oskam. Zwaardere bestonden er niet.

Ik kan me er maar twee dingen van herinneren.
We begonnen klassikaal met het uit het hoofd opdreunen van een psalm. En we eindigden achterin de klas, in select gezelschap, met bladeren in een seksboekje.

Dat laatste heeft ze nooit geweten.

Geloof ik.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf