Een omgebouwde

Mijn vader en moeder keken nogal verschillend naar de wereld.

Kwamen we in Rotterdam een op te hoge hakken strompelend persoon in een jurk tegen met baardgroei, forse adamsappel en stuitend gebrek aan talent voor visagie, dan wachtte mijn vader netjes tot de afstand groot genoeg was.

En dan zei ie droogjes: “Een omgebouwde”.

En mijn moeder: “Piet! Moet dat nou?”

Hij hield van duidelijkheid, zij van de kerk in het midden.

Ze corrigeerde ‘m wel.

“Travestiet”.

En dan zei ie bij de volgende travestiet: “Een vent in een jurk”.

Dat LGHTBQI-gedoe had ie niet getrokken, denk ik.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf