Glas halfvol

Altijd was het glas bij mijn moeder halfvol.

Behalve als ze jarig was.

Dan was ze in een volle kamer in staat om hardop te constateren wie er dat jaar níet op haar verjaardag was gekomen. Ze bedoelde het nooit als verwijt, maar het was zo ondankbaar naar de velen die wel de moeite namen.

Vond ik.

Zei ik.

De laatste jaren ging het anders. Dan eindigde ze haar opsomming consequent met “maar ik moet van Jan zeggen dat het er niet om gaat wie er níet is, maar om wie er wél is”.

Ook ongemakkelijk. Maar wel lief.

PS. Bijna uitverkocht!

(c) Jan Dijkgraaf