Herinneringen

Toen mijn laatste grootouder overleed, opa Dijkgraaf, zei mijn moeder: “Nu zijn wij aan de beurt”.

Als oudste zoon vond ik het mijn plicht haar na de dood van mijn vader in 2008 te vergezellen naar begrafenissen en crematies van familie en vrienden.

Zestien dagen voor ze zelf overleed hadden we alweer de tweede van dit jaar.

Ik jankte zoals ik altijd jank in de buurt van de dood.

“Nu ben ik er wel effe klaar mee, ma”.

“Je hebt het niet voor het zeggen, jongen. Mijn generatie is nu eenmaal aan de beurt”.

En nu dus de mijne.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf

 

One thought on “Herinneringen

  1. Ach. Da’s klote. Gecondoleerd. Ook al is het de ‘normale’ gang van zaken, heb het zelf als een beste kluif ervaren en dan niet in positieve zin. Sterkte.

     

Comments are closed.