Been omhoog

Zij woonden in Bergambacht. Wij in Eesterga.

Precies 152 autokilometers.

Toen Thea, mijn vrouw, bij het volleybal haar achillespees afscheurde en een week met haar been omhoog moest, belde ik niet mijn baas, om een week vrij te nemen. Of de Thuiszorg, voor hulp.

Maar mijn moeder.

“Ma, kunnen jullie een weekje hierheen komen om te helpen?”

Mijn moeder vond het geen rare vraag en was blij de (klein)kinderen te zien. Mijn vader nam zijn racefiets mee. En ik vond mezelf heel erg oplossingsgericht.

“We komen er meteen aan”.

Ik weet niet of het normaal was.

Bij ons wel.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf

 

One thought on “Been omhoog

Comments are closed.