Marcel

Speelgoed Deals

We kregen een nieuwe jongen in de klas.

Marcel.

Hij leed aan een progressieve spierziekte. Dat maakte hem boos. Soms onredelijk. Omdat hij uit Rotterdam kwam, was hij ook nog behept met dat accent, dat van een liefdesbetuiging nog een scheldkanonnade maakt.

Alle reden dus om hem, toen hij steeds minder op school kwam en zijn vrolijke buien spaarzamer werden, uit je leven weg te laten faden.

Lafheid.

Gemakzucht.

“Joh, ga weer eens bij Marcel langs. Straks kan het niet meer”, zei mijn moeder dan.

En dan was je achteraf toch blij dat je naar je moeder geluisterd had…

PS. Meer van dit?

(c) Jan Dijkgraaf