Herinneringen

Mijn ouders speelden nooit good cop, bad cop.

Dus als mijn moeder boos op me was, zei ze nooit “wacht maar tot je vader thuis komt”.

Nee, ze loste het zelf op.

Bij ons gebeurde dat nooit met de handen, laat staan met de mattenklopper.

Altijd met woorden.

En ook daarin was ze doorgaans mild. Om “ik ben niet boos, maar verdrietig” lachte ik al snel. Ze keek er te vriendelijk bij.

Héél soms niet. Dan zei ze met een voor haar doen ongekend venijn: “Míspunt!”

En wist je: ik ging te ver.

Of: ze moet zeker ongesteld worden.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf

 

One thought on “Herinneringen

  1. Eigenlijk wil ik ze niet meer lezen omdat ik wil wachten tot het boekje uit komt maar ze zijn te leuk.

     

Comments are closed.