Twééde liedje…

Mijn moeder heeft er voor gezorgd dat er nu ook een twééde liedje is dat de rest van mijn leven overal en altijd de tranen over mijn wangen zal laten rollen.

Supermarket Flowers’ van Ed Sheeran. Dat zal voor mij voor altijd verbonden zijn aan 16 juni 2017.

Het eerste was ‘Goodbye My Friend’ van Karla Bonoff, dat ik op 16 juli 2008 bij de crematie van mijn vader liet spelen.

They were two angels in the shape of my parents. And the love they gave me through all the years will take away my tears.

Goodbye, my friends.

PS. Er zijn er nog een paar…

(c) Jan Dijkgraaf

 

Herinneringen (slot)

Wil je ook een of meer exemplaren van de speciale editie van het boekje dat ik maak? Dan heb je nog twee dagen om het (via een donatie bij Voordekunst.nl) te bestellen.

Mijn moeder was noch vergevingsgezind, noch wraakzuchtig.

Ze vergaf niet, ze vergat.

Ik ken maar één uitzondering: hoofdonderwijzer Wesdorp van de basisschool in Bergambacht. Toen ik eens teveel praatjes had, zei die: “Je kunt wel zien waar jij vandaan komt”.

Ik vertelde dat mijn moeder.

Haar ogen spoten vuur.

Jaren later moest diezelfde hoofdonderwijzer Wesdorp de school letterlijk als een dief in de nacht verlaten. Hij had een greep in de kas gedaan.

Hém was ze niet vergeten.

Ze vond het natuurlijk lullig voor zijn vrouw en kinderen.

Maar ze kon onmogelijk haar vrolijkheid verbergen.

“Vréselijke vent”, zei ze.

PS. Dit was de laatste ‘Herinnering’ op 99woorden.nl. Wil je naast de 46 hier gedeelde herinneringen ook de overige 53 lezen? Dat kan hier.

(c) Jan Dijkgraaf

 

Straatkrant

Mijn moeder kon soms naïef zijn.

Zo wilde ze ooit in Rotterdam, waar ze bij De Bijenkorf werkte, een Straatkrant kopen. Maar ze had niet kleiner dan 25 gulden.

“Dat geeft niet hoor, mevrouw. Ik ga wel even wisselen”.

En wég was de verkoper.

Minutenlang  heeft ze  staan wachten op een man die nooit terugkwam.

Af en toe rakelde ik het voorval op, als ze weer eens iets te nadrukkelijk het goede in een slecht mens benadrukte en ik haar ‘struisvogel’ noemde.

“Hij kan wel een ongeluk hebben gehad”, zei ze dan. “En anders had ie een leuke dag”.

PS. ?

(c) Jan Dijkgraaf

 

Sloan, ma!

Mijn moeder was tegen slaan.

Maar straffen kon ze.

Toen mijn vriend Fred en ik op de lagere school een meisje uit de klas hadden gepest en mijn moeder dat hoorde, spuwden haar ogen vuur.

Ik hoopte op een week zonder zakgeld, een paar uur op mijn kamer of een klap op mijn linkerarm (want áls ze sloeg, voelde je er niks van).

Maar ze voedde liever op.

“Je gaat nú naar dat huis, je belt aan en je biedt haar en haar ouders je excuses aan”, zei ze. “Huphup!”

Sindsdien probéér ik alleen nog naar boven te trappen.

PS. Voor meer: ikweetnogweldat.nl.

(c) Jan Dijkgraaf

 

Potjandikkie

Elektronica Deals

Soms kon ik voorspellen wanneer mijn moeder zou bellen. En wat ze zou zeggen.

Het gebeurde steevast als ik me in een stukje in een blad of krant boos had gemaakt. Niet een beetje boos, maar heel erg boos. En als ik ondanks mijn -dankzij haar- bovengemiddelde woordenschat echt maar één woord kon vinden om die boosheid met mijn lezers te delen. Wilde vinden.

Een vloek.
Het kon een paar dagen duren, maar dan belde ze. En dan zei ze, na het uitwisselen van de familiaire formaliteiten, altijd hetzelfde.

“Móest dan nou, dat vloeken?”

De opvoeding hield nooit op.

PS. Wil jij het complete verhaal, als cadeautje voor jezelf of een dierbare? Koop het hier.

(c) Jan Dijkgraaf